Enkele uren later arriveerde de ferry met ons aan boord in Haines. Het eerste dat ik daar zag was een cruiseschip van de Holland America Line. Die schepen zag ik ook vaak liggen als ik naar m’n werk fietste. Ga je de halve wereld over, heb je nog hetzelfde uitzicht als vanuit kantoor:)
Vanuit Haines reden we richting de Canadese grens die niet veel verderop lag. Bijna kwam ik Canada niet in, omdat ik volgens de customs officer niet kon aantonen dat ik Canada verlaten had sinds dat ik in januari het land binnen gekomen was. Ik had zoiets van ‘Whuttt?!’, aangezien ik alleen die maand ervoor al in de US, de UK, Ierland, IJsland, Noorwegen en Nederland was geweest (ik heb mezelf voorgenomen om hierna minder te gaan vliegen, hoor, beetje overdreven dit he:p). Al die landen geven echter alleen geen stempels dus volgens hem zou hij in z’n recht staan om me voor een jaar uit Canada te verbannen, omdat ik langer dan de toegestane acht maanden daar geweest zou zijn. Pfff, immigratie/douane…pain in the ass soms:p En dat terwijl Jerry zei ‘Oh, ik heb een aantal wapens in m’n truck en een hond.’ ‘Oké,’ zeiden ze, ‘geen probleem.’ Haha, echt he…
Desalniettemin lieten ze me uiteindelijk verder gaan toen ik m’n retourticket naar Amsterdam liet zien, het ticket dat ik moest kopen om de US überhaupt in te komen. Zo konden we onze trip door Yukon vervolgen.
Even later bleek echter de alternator kapot te zijn, waardoor de accu niet meer oplaadde. Gelukkig kwamen we vrijwel precies voor een garage (of all places) tot stilstand. Hier hadden ze nog net één opgeladen accu te koop, waardoor we het net tot de volgende grotere stad zouden redden. In die stad, Whitehorse genaamd, kochten we een nieuwe alternator bij Walmart. Ik was net op internet aan het zoeken naar tutorials over hoe je zo’n ding moet vervangen, toen op de parkeerplaats van Walmart een man naar ons toe kwam met de vraag of we hulp nodig hadden. ‘YES’ zeiden we en vervolgens bouwde hij het ding voor ons in. Lucky us!
Verder had ik bedacht dat het heel handig zou zijn om in de auto te kunnen slapen ipv in altijd maar die tent (hoe briljant he:p). Op de plaatselijke marktplaats zochten we dan ook naar zogenaamde toppers, die je bovenop de laadbak van een truck kan zetten. We vonden er twee. De eerste bleek helaas te lang te zijn, maar de tweede bleek gelukkig bijna precies te passen. We boden 50 dollar en de volgende dag gingen we langs om te zien of ze ons uiterst lage bod zouden accepteren. Onderweg werden we bij een tankstation aangesproken door een man die zei dat hij precies dezelfde truck had gehad als ons. We vertelden hem over de topper die we hopelijk zo zouden kunnen gaan ophalen. ‘Oh, ik kan jullie wel helpen met hem op de truck bevestigen. Ik woon in de buurt en heb alle juiste gereedschappen’, zei hij. Handig! We spoedden ons daarom snel naar het huis van de mensen die de topper te koop hadden en gelukkig bleken ze akkoord te gaan met 50 dollar waardoor we de topper uit hun junkyard die voor tuin door moest gaan konden plukken. De man die we eerder spraken bleek nog bij het tankstation te staan en snel reden we met hem mee naar huis om het ding te bevestigen op de truck. Niet heel veel later was de klus geklaard. Zo konden we overal overnachten zonder tenten op te zetten, op zoek te moeten naar bomen voor de boomtent en zonder opgegeten te worden door beren. Beter! I love it when a plan comes togethere:) Nu konden we eindelijk op weg naar Dawson City, een goudmijn stadje in het hartje van Klondike.
Foto’s volgen als ik wat sneller internet heb…(met sint jutemis?:p)