Fris gedoucht en weer klaar om er tegen aan te gaan pikten we de (nog wel stinkende) Franse jongens op die met al hun hebben en houden en de Boy aan de kant van de weg op ons stonden te wachten. Na wat gesteggel bij de Canadees/Amerikaanse grens (“!Nee! Wij zijn geen geen Workawayers en Jerry is heus geen Workaway host!”) werden we toch Alaska weer ingelaten. Het was niet ver meer rijden naar Haines, waar vandaan Jerry en ik verder zouden gaan met de ferry.

De Chilkat rivier
Omdat we nog enkele dagen hadden besloten we een willekeurige zijweg in te rijden. Aan de ene kant van de weg lagen de brede – door gletsjer gevoede- Chilkat rivier en het Chilkat Bold Eagle Reservaat en aan de andere kant een veel kleinere beek met daarin, zo zagen we al snel, een heleboel zalm. Het was al vrij laat in het seizoen, en de meeste zalmen zagen er niet al te best meer uit, maar toch waren er nog een heleboel zalmen wel nog aan het paaien.

De beek vol met paaiende zalmen
En waar zalmen zijn zijn beren… Overal zagen we dan ook verse beren poep en pas half verorberde vissen. Arenden en raven keken vanuit de hoge bomen op ons neer. We stapten uit de auto en besloten een stuk langs de beek te gaan lopen. Na ongeveer vijf minuten lopen liep een van de Franse jongens de bocht om. Meteen draaide zich om en riep “Grizzly!” Nu heb ik tijdens deze reis veel comfortzones gepusht wanneer het op beren aankomt, toch begon mijn hart meteen sneller te slaan. Zeker toen ik zag hoe dicht bij de beer was (te dicht naar mijn smaak!). Langzaam liep de beer in het midden van de beek te zoeken naar zalm. Het was een mooie foto geweest, ware het niet dat ik in plaats daarvan maakte dat ik weg kwam:) Een van de Franse jongens had op het moment zijn camera niet bij zich, balen voor een natuurfotograaf, lijkt me! De andere jongen begon wel meteen met fotograferen. Jerry heeft nog wel wat foto’s gemaakt met mijn camera, maar trapte hierbij in zijn enthousiasme op een takje, waarna de beer zich uit de voeten maakte.

Beren shit! Al is dit wel van een beer die voornamelijk bessen eet…

Dooie zalm

Ahhh een grizzly!
“Nou, als ik jullie was en jullie nog steeds beren foto’s willen, zou ik hier maar blijven slapen”, zei Jerry tegen de twee jongens. Ik keek hem aan zo van Uhhh, zou je dat nu wel adviseren? Maar de jongens waren meteen enthousiast. Niet veel later hadden ze hun tent opgezet net naast een overduidelijk beren pad en de beek en ze hebben daar zelfs hun potje gekookt, vertelden ze later. Wij reden zelf een stuk verder weg, het bos in, weg van de beek en brachten daar de nacht door in onze fijne veilige auto:) De volgende ochtend toen wij naar de Frans mannen toe reden om hen weer op te pikken zagen we weer overal verse beren sporen. De Fransen hadden de nacht gelukkig overleefd. Ze hadden zonder veel moeite te hoeven doen die ochtend nog allerlei foto’s van grizzly’s kunnen maken, dus waren helemaal in hun nopjes. Nou, zij liever dan ik:)

Een bold eagle

Eagles kijken op ons neer
De nacht erop besloten we door te brengen op de parkeerplaats van een camping aan een groot meer niet ver buiten Haines. De camping zelf was sinds de week ervoor gesloten voor het seizoen, maar er waren nog wel mensen aan het vissen. De Fransen besloten om hun tent te laten voor wat het was en op een grote picknicktafels op ongeveer 60 meter van onze truck te gaan slapen. Dit waren echter wel exact dezelfde picknicktafels als waarop ze ook hun zelf gevangen zalm bereid en verorberd hadden, zou mijn voorkeur niet hebben:) Ik denk ook niet dat ze dit zelf snel nog een keer zouden doen, want rond een uur of 2 ’s nachts werd ik wakker van licht geknipper en geroep. Het geknipper bleek te worden veroorzaakt door de Boy die het om een of andere reden altijd fijn vindt om op de pedalen van de truck te slapen en nu dit keer daarbij het rempedaal ingedrukt hield. Het geroep echter was afkomstig van de twee Fransen.

De Boy aan het crashen op de pedalen

Onder dat afdak op de picknick tafel in hun slaapzakken

View vanaf onze auto, daar links sliepen die knakkers dus:p

Het meer aan waar we de nacht doorbrachten
“Beaaaaar, goooo, go away, bear!!!”, zo klonk het. Ik was direct blij dat ik daar zelf niet lag, maar maakte me wel een beetje zorgen om hen. Ik maakte Jerry wakker en hij besloot om hen een van onze bearsprays te gaan brengen, aangezien zij er net eentje kwijt geraakt waren (“Oh, maakt niet uit, zeiden ze eerder die week, wij gaan toch bijna weer naar huis”:p) “Bear buritto’s! Dat zijn jullie hier zo op de tafel in jullie slaapzak”, hoorde ik Jerry tegen de angstige knapen zeggen, “Kant en klaar geserveerd, overheerlijke beer snacks!”. “Wat is een burrito?”, vroeg een van de knapen met een dun stemmetje. Even was het stil, maar toen hoorde ik Jerry zeggen: “Bear crepes dan, Franse bear crepes”. Toen viel het kwartje, en daarna deden ze waarschijnlijk al helemaal geen oog meer dicht:) Nadat Jerry mij nog minimaal 3x lachend (sadist:p) vertelde hoe hij hen hen verteld had dat zij toch echt bear burrito’s waren hoe zij daar op de tafel lagen, viel hij al snel weer in slaap.
- Jaja bear burrito’s!
- En op de camping hingen dus ook overal waarschuwingen maar goed:p eigenwijs he:p
Ik daarentegen hoorde niet lang daarna de jongens opnieuw roepen. Ik dacht aan onze fearless beardog die voor in de auto lag te pitten en bedacht me dat de jongens vast blij zouden zijn als ik hem naar hen toe bracht. Dat deed ik dus en inderdaad, “Thank you so much!”, zeiden ze en ik liep weer terug naar onze truck. Later bleek op dat moment dat de beer heel dicht bij me in de buurt was, al heb ik hem niet gezien. De jongens vertelden dat vijf minuten nadat ik de Boy had gebracht de beer alweer terug gekomen was. Het waaide nogal en de Boy stond heel enthousiast te ruiken, maar hij had zijn snufferd in de wind en de beer kwam dit keer van achteren. De beer kwam tot vijf meter naast de picknicktafel. Lijkt me echt niet relaxt slapen, haha understatement:) De hele nacht door begon elke keer als ik bijna in slaap viel de Boy weer te blaffen. We waren dan ook echt allemaal doodmoe toen de ochtend eindelijk aanbrak, alleen Jerry heeft de handige gave dat hij altijd overal door heen slaapt, heel benijdenswaardig! Maar goed, eind goed al goed en de jongens hebben hun foto’s en verhalen. Ze zijn van plan om een boek over hun trip te schrijven, dus ik ben benieuwd of we hier iets van terug gaan lezen/zien (moet ik wel mijn Frans weer ‘even’ ophalen):) Ik zal het eens in de gaten houden en zo ja, dan laat ik het weten!:)

