In het kader van push die comfortzones vond mijn tweede hondensleerit plaats met een complete Deense filmploeg erbij. Waarom ook niet, he (niet dat ik een keuze had:p) Ze werkten voor Go Dream, een bedrijf dat belevenis bonnen verkoopt, maar zouden ook een YouTube vlog gaan maken. Het drietal bleek (naar eigen zeggen) een in Denemarken populair YouTube kanaal te hebben.

Het was voor mij tevens de eerste keer dat er ook nog mensen op de slee zaten die ik reed, namelijk degene met de camera. Ik kneep hem wel een beetje moet ik zeggen en had echt allerlei visioenen van rondvliegende en in de sneeuw verdwijnende honden/gasten/camera’s en weet ik het wat, maar verder leek niemand zich druk te maken.

‘Wij houden echt van actie.’, zei een van de vloggers, ‘dat zijn de dingen waar je later op je sterfbed aan terug denkt’ en begon aan een opsomming van wat ze allemaal wel niet al gedaan hadden voor hun vlogs. Salto’s gemaakt in een of ander klein vliegtuigje waarbij een van hen vijf keer buiten westen raakte, vastgetapet aan een raceauto rondscheuren en zo nog een paar dingen die ik eens terug zal zoeken als ik eindelijk hun YouTube kanaal gevonden heb. Het waren in ieder geval dingen waarvan ik dacht ‘Ohoh, ik hoop niet dat dit filmpje dezelfde actie graad krijgt als de rest van de vlogs’, want dan zou er toch iets niet helemaal volgens (mijn) plan gaan ‘We houden er vooral van als het allemaal helemaal mis gaat’, zei één van hen echter, net nadat ik die gedachte had gehad. ‘Oh, spring dan maar bij mij op m’n slee’, dacht ik toen ik dat hoorde en ook al had ik het niet hardop gezegd hij deed het ook nog. ‘Tsja, dan moeten jullie het ook maar zelf weten, hè’, dacht ik, terwijl ik zelf met zweet in m’n handen op de slee stond te wachten tot het startsein.

Bijna klaar voor de start:

IMG_20180207_120935097

Voordat je weg gaat moet je eerst twee ‘ankers’ uit de sneeuw los maken en dan ook nog een touw met een haak eraan los klikken. Ik had er eigenlijk niet veel vertrouwen in dat het goed zou gaan maar onder het motto fake it till you make it deed ik maar alsof. ‘Go!’, riep m’n host toen en vertrok met de eerste slee met daarop tevens twee van de vloggers en daarvoor wel tien honden. Mijn honden werden gek toen ze hen zagen weg stuiven, dus echt direct nadat ik de haak losmaakte vlogen we er van door. Ik kon serieus nog net op tijd op de slee springen:p Bij elke bocht hoopte ik dat we er niet uit vlogen, al hoopten de vloggers waarschijnlijk van wel. Ze hadden ook een drone bij zich. Telkens moesten we stoppen om dan weer beelden opnieuw te filmen of van slee te wisselen. Zo stond ik dus ook op een gegeven moment op die slee met die tien honden ipv die vijf van mij. Zo, wat een powerrrr.

Vervolgens wilden ze ook nog beelden filmen van dat we door de diepe sneeuw zouden gaan rijden, vertelde mn host. Ik dacht dat hij een grapje maakte, maar het was serieus. ‘Why oh why?’, dacht ik paniekerig en ik was me zeer bewust van mijn sterfelijkheid (dat noemen ze dan ‘het gevoel dat je leeft’, vermoed ik:)) De honden dachten waarschijnlijk ook iets van ‘ben je wel helemaal lekker, waarom zouden we door de sneeuw gaan raggen als hier gewoon een mooi geprepareerd parcours ligt’, want het viel niet mee om ze van het pad af te krijgen. Uiteraard kwamen we ook constant vast te zitten (kreeg dejavu’s van m’n eerste workaway met die sneeuwscooters) en ik vraag me nog steeds af wat daar nou het nut van was, maar goed, alles voor de kunst:p

De trip op rustigere momenten:

IMG_20180207_125441483IMG_20180207_150410758_BURST001

Wonder boven wonder hebben we het allemaal zowaar overleefd, al zijn er bij het klaarmaken van de slees wel drie honden ontsnapt, omdat iemand (niet zijnde ik) alle sneeuw tegen het hek had geschoven, zodat de honden daar precies over heen konden springen, oh nee! Gelukkig zijn ze ondertussen (een nacht later!) allemaal teruggekomen. De vloggers waren heel enthousiast, dus we zullen zien wat ze van de vlog gaan maken. Over drie weken wordt het geupload.

Home sweet home!:

IMG_20180207_151810293

Ben benieuwd of ik ons (ahum mezelf) nog eens kan zien shinen:) Ik zal het eens in de gaten houden en als ik er stom op sta is dit het laatste wat jullie er over lezen, haha!

*  The end  *