Ik kan ondertussen melden dat ik niet bepaald de spannendste dag heb uitgekozen voor dit beeldverslag, maar goed:p Wie weet wat er komende uren nog gaat gebeuren (naar verwachting: niets) en anders zal ik er komende dagen alles aan doen om weer met smeuïge verhalen op de proppen te komen, koste wat kost;)
Na mijn zware en voedzame ontbijt was het tijd om even te rusten:p Mijn host zou twee tours gaan begeleiden en dit keer ging ik niet mee. Het is afhankelijk van het aantal mensen en sledes of ik mee ga of niet. Nu dus niet.
Hierdoorhad ik alle tijd om een rondje ‘poeppikken’ te doen. Al dat gevoederd komt er in verwerkte vorm natuurlijk ook weer een keer uit (gemiddeld zo’n twee uur later heb ik geleerd). Dit doe je met een soort verlengde veger en blik, hok voor hok. Soms voelt het wel een beetje alsof ik een soort van omgedraaide carrière heb ofzo, aangezien ik nu dagelijks gratis en voor niks poep aan het scheppen ben, beetje het soort werk dat je doorgaans doet op je dertiende:p Ach ja, je krijgt er zoveel voor terug hè, als je ziet hoe blij ze zijn met hun schone hokken (voor zolang dat het duurt) ><
Blij puppie snuitje:

Daar gaan we dan, de poepschep tools:

Vaak kauwen de honden op hun eigen poep of die van een ander en dan ligt het dus overal verspreidt (dit zijn vast de details waar iedereen op zit te wachten:p):

Als ik klaar ben (alhoewel ik dan vaak in de eerste hokken alweer nieuwe bolussen bespeur) loop ik onderstaand paadje af alwaar ik het geheel op een grote hoop pleur:

Hierna ben ik verder gegaan met het socialiseren van enkele puppies. Normaal gesproken nemen mijn hosts hele jonge pups de eerste weken in huis. Hierdoor raken ze gewend aan mensen en socialer. Enkele pups komen echter uit een nestje van iemand anders, waarbij zoiets niet gebeurd is. Zij zijn heel erg schuw en aangezien dit niet handig is voor een sleehond moeten ze getraind worden. Allereerst moet je ze proberen te benaderen. Dit kan nog knap lastig zijn heb ik ervaren, want ze zijn oh zo snel en hebben ook nog hun hokken waar ze zich in verstoppen. Een van de honden vloog elke keer als ik de deur open deed z’n hok in en elke keer als ik weg liep kwam hij er weer uit, schiet niet op natuurlijk. Check dat snuitje in het hondenhok (beetje moeilijk te zien, verstopt en al):

Desalniettemin is het gelukt om twee van hen te pakken te krijgen en een halsband om te doen. De volgende stap is dan om met hen te gaan wandelen, wat ik dan ook gedaan heb:
Vervolgens hebben we geprobeerd het aller jongste puppy voor het eerst aan te lijnen, ze kreeg ook voor de allereerste keer een harnasje aan, is even wennen zoals te zien rechts op onderstaande foto:):

Toen dit ook allemaal weer achter de rug was heb ik nog een caravan uit de sneeuw gegraven, er komt binnenkort iemand anders helpen, die dan daar kan verblijven:


Toen ik eindelijk klaar was begon het dus al donker te worden zoals te zien. Maar dan heb je ook wat, hè;):

Hierna was het tijd voor avondeten. De honden werden dit keer gevoerd door m’n ene host die weer terug was van de tours en m’n andere host kookte ondertussen voor ons. We eten zo’n beetje de hele tijd fastfood achtige dingen, vandaar mijn appel en vitaminepil bij het ontbijt:) Ik was ook vergeten hoeveel langer eten, of nouja eigenlijk alles, duurt met kleine kinderen. Ik ben zelf meestal binnen tien minuten klaar met eten, maar vaak is de rest nog niet eens begonnen, haha, dat heb ik nog nooit eerder mee gemaakt:p
Nou en na het eten deed ik de afwas (vergeten een foto te maken, sorry:p) en nu ben ik dus dit aan het doen. Er is nog steeds niks spannends gebeurd in de tussentijd. Morgen ga ik wel mee op tour dus misschien dat ik dan maar een paar valpartijen ofzo uit moet lokken of wat hokken open moet laten staan? Alles voor het goede verhaal natuurlijk! Fijne avond:)
Ach paula, ik hou net zoveel van jou verhalen waarin geen gigantische spannende dingen gebeuren. Keep on going!