Zo voelt het nu een beetje. Het dagelijkse leven gaat zijn gangetje en volgens vrij vast staande routines. Ik voer de honden, ruim de kennel op, wandel met de puppies en doe hiernaast wat andere klussen. Mijn ene host doet de tours met de gasten waarbij ik geregeld mee ga en mijn andere host zorgt voor de twee kleine kinderen. ’s Avonds eten we samen en weten we al van elkaar wat we gedaan hebben die dag, hetgeen tijd bespaart die we (in theorie) zouden kunnen besteden aan het praten over andere zaken (zoals bijvoorbeeld het imperialisme en vroeg middeleeuwse kantklostechnieken).
Verder ben ik nog steeds hard aan het proberen om de juiste naam bij de juiste hond te proberen te onthouden EN dan ook nog in combinatie met de juiste kleur harnas (zijn allemaal verschillende maten) die ze dragen als ze de slee trekken EN in welk hok ze thuis horen EN of ze eventueel nog een aangepaste hoeveelheid voedsel nodig hebben. Valt nog niet mee, vooral als ze allemaal door elkaar rennen raak ik de kluts lichtelijk kwijt:p Maar goed…ik hou vol…misschien dat ik als ik hier over drie weken weg ga me eindelijk alle info eigen heb kunnen maken (misschien ook niet):p
De verschillende harnassen:

Echter…over iets meer dan een week is DE GROTE BERGTRIP van een week door Abisko al 😮 ! Ik weet nog steeds niet echt wat ik me hierbij voor moet stellen en ik vraag me af of ik niet superhard aan het trainen zou moeten zijn bijvoorbeeld NU ipv onderstaand magazine over schoonheidswedstrijden bij honden liggen te lezen op vrijdagavond, maar dat wordt lastig alleen, dus hou ik het toch maar bij het bijspijkeren van mijn hondenkennis, je weet maar nooit of het nog een keertje van pas komt:) Ik dat nog te denken trouwens…met deze honden erbij heb ik afgelopen jaar zo ongeveer 80 verschillende honden ontmoet, heb ik in ieder geval mijn hondenloze jaren daarvoor wel ingehaald:)

Dit was ik aan het bestuderen (op zijn kop als extra uitdaging):p
Ook in mijn vrije tijd hou ik me dus bezig met de trouwe viervoeters. Zo besloot ik om nu eens eindelijk gehoor te geven aan het (veelvuldig gegeven:p) advies om het klassieke boekwerk ‘Call of the wild’ van Jack London eens te lezen. Het boek gaat over een boerderij hond in het zuiden van de VS door een knecht stiekem verkocht wordt en uiteindelijk in Alaska en Yukon (Canada) terecht komt en aldaar als sledehond voor goudzoekers aan het werk gezet wordt. Dit alles speelt dus ten tijde van de goudkoorts, dus zeg maar eind 19de eeuw.
Tijdens de roadtrip in Alaska vorig jaar zijn we verschillende van die plekken tegengekomen, hetgeen het wel nog wat levendiger voor me maakte (al ben ik na dit boek gelezen te hebben blij dat wij gewoon met de auto konden:p). Ik heb het binnen een dag uitgelezen. Het is een stuk spannender dan mijn eigen dagelijkse routine op dit moment haha, maar dat is wellicht maar goed ook, want het is behoorlijk afzien voor de honden plus bijbehorende gelukzoekende mensen in het boek.
Wat me wel een beetje zorgen baart is dat de onervaren sleehondedrijvers in het boek helaas door het ijs zakken en verdrinken, waarbij ze de paar honden die nog niet door honger en gevechten gestorven waren met zich mee sleurden (op de hoofdpersoon ehm hoofdhond moet ik zeggen:p, na). Ik hoop niet dat onze tocht door de bergen ook zo wordt, maar mijn host verzekerde me dat er tijdens zijn tochten nog nooit iemand is overleden, dus dat geeft de burger toch weer moed, hè:)
Al met al gaan we nog maar even verder in dit ritme denk ik zo en dan volgende week gaat het LOS!:o
Ik ben nu trouwens begonnen in White Fang, ook al zo’n classic van Jack London en ook dat gaat er niet relaxt aan toe kan ik al zeggen. Ook dit gaat over sleehonden en goudzoekers in Alaska en Yukon. Ik heb alleen nog maar de eerste bladzijdes gelezen, maar er zijn nu al meerdere honden en één persoon verslonden door wolven (wolfachtigen?) Aaargh! Misschien toch niet lezen voor het slapen 🙂
En tot slot nog even puppy foto’s! Gewoon omdat het kan:D


Cool dat de leestips aanslaan! 😃
En wat n hondje.. 😍
Veel plezier in Abisko! Het is supermooi daar! Met hun unieke kantklosstijl.