Foto’s volgen!

 

De volgende ochtend bleek tot onze schrik dat een van de honden, Robin Hood genaamd, de nacht helaas niet overleefd had. Beelden uit het boek White Fang dat ik nog steeds aan het lezen ben drongen zich aan mij op. Zoals ik al eerder schreef gaat er in de eerste bladzijdes van het boek elke nacht een hond dood (gegrepen door wolven) en vervolgens moet ook één van de mushers eraan geloven. Ik hoopte maar dat dit geen voorbode was voor onze trip 😮

Zo goed en kwaad als het kon bereidden we ons, met één hond minder, toch maar voor op vertrek. De tassen van de gasten en het eten voor de hele week werden in de slees ingeladen. Mijn slee was voornamelijk volgeladen met hondenvoer. De eerste dagen was mijn slee de zwaarste van de drie (zo’n 300 kilo hadden we uitgerekend), maar gelukkig nam dit al snel af naarmate de dagen vorderden.

Het eerste deel van de trip was best wel uitdagend, voor mij in ieder geval. Veel bochten en heuvels en rotsen. Gelukkig duurde het niet al te lang en al snel kwamen we aan in de eerste hut. Een tijdje later arriveerden ook de skieers, die deze dag een andere route genomen hadden. Het avondeten was steeds gezamenlijk. De gasten hadden elke dag kook-, opruim-, houthak- of waterhaalbeurt, en deden dit ook voor ons, ideaal:)

De tweede dag was het pittigst, met name een stuk dat stijl omhoog ging was lastig met de slees. Ik kwam een paar keer vast te zitten en het kostte me moeite om los te raken. Sowieso als het stijl omhoog gaat moet je van de slee afstappen en de honden helpen door te duwen en omhoog te rennen, maar dan zonder de slee los te laten, anders bestaat het risico dat ze er van door gaan….pfff kan heel vermoeiend zijn kan ik vertellen:p Ik was dan ook heel blij toen we bij de tweede hut aankwamen. Iedereen en alles had overigens de tweede nacht overleefd, hetgeen me toch wel weer mee viel:)

Bij enkele van de hutten waren er sauna’s. Ik ben niet een al te groot saunaliefhebber, maar omdat het in dit geval de enige manier was om je te wassen moest ik er toch maar aan geloven na al dat gesjouw en omhoog rennen:p Het was eigenlijk boven verwachting gezellig om samen met de andere vrouwen te badderen. Één keer was ik zowaar de eerste, moet niet gekker worden:p Dat was overigens ook omdat mijn host vier keer in een uur vroeg of het geen tijd voor me was om naar de sauna te gaan. Haha, hint hint? Hmm:p

De dag erop waren we na een uur of twee eindelijk klaar om te vertrekken. De zware boxen met eten had ik allemaal de heuvel afgesjouwd, alle tassen van de gasten waren ingeladen en de honden voor de slee gespannen. Het waaide ontzettend en het was KOUD (graadje of -30), maar de groep was een uur eerder na enig getwijfel toch van start gegaan. Vol goede moed haalden we onze remijzers op en vertrokken ook. Maaaaar echt nog geen twee minuten later toen we de bocht om waren zagen we de groep terug keren. Ze hadden nadat verschillende personen frost bites verschijnselen hadden bij nader inzien toch maar besloten dat het beter was om niet verder te gaan. Op zich begrijpelijk natuurlijk, maar als we dat ietsje eerder geweten hadden, hadden we een hoop energie kunnen besparen, maar goed:p Dus wij alles weer uitladen en de tassen en boxen weer de heuvel op gesleurd en maar weer nieuw hout gehakt en water gehaald. Dat waren wel momenten waarop ik dacht ‘Wat doe ik hier en kom ik hier ooit nog weg?’:p

De volgende dag was het weer gelukkig veel beter en al snel kwamen we bij de derde hut aan. De huthost was heel vriendelijk en had zowaar een cake voor ons gebakken vanwege internationale vrouwendag, altijd goed!

Ook de andere dagen bleef het weer wel goed, geen sneeuwstormen meer voor ons gelukkig. De trip voelde al zo eindeloos voor mijn gevoel, had niet graag nog langer ergens vast willen komen te zitten.
Voor mij was het behoorlijk intensief, aan de ene kant omdat ik geen slee pro ben en ik bezorgd was of alles wel goed zou gaan, aangezien het toch wel een uitdagend parcours was zo in de bergen. Aan de andere kant was het ook inspannend, omdat je eigenlijk van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat toch min of meer aan het werk bent. Ik vond het contact met de gasten en de gidsen heel leuk, maar in combinatie met de weken ervoor zonder al te veel vrije tijd was het toch ook wel vermoeiend.

De omgeving deslniettemin was schitterend en langzaamaan begon ik me de laatste dagen ook een tikje zekerder te voelen op de slee (lekker op tijd haha, nouja beter laat dan nooit:p). Met mijn host ondernam ik nog een uitstapje naar een andere hut. Dit was de enige keer dat ik bij een steile afdaling wel op m’n plaat ging met slee en al, maar gelukkig was de slee leeg en kon ik hem snel weer terug duwen en er op springen, voordat de honden er vandoor gingen, pfieew!

Omdat we dus twee nachten op één plek gebleven waren werd er uiteindelijk besloten dat de gasten de laatste etappes per sneeuwscooter zouden afleggen. Mijn host en ik hebben de laatste dag twee etappes in plaats van één afgelegd, om zo toch nog op tijd de trip af te ronden. We moesten hierna wel nog weer 12 uur terug rijden met de truck plus trailer natuurlijk. De laatste nacht hebben we in de truck overnacht, wat behoorlijk arelaxt was. Uiteindelijk kwamen we op zondagochtend rond een uur of tien weer op de huskyfarm aan. Ik was heel opgelucht dat alles goed was gegaan en dat er het achter de rug hadden! Ik had nu nog maar een paar dagen op de farm voor de boeg, gelukkig maar, want ik was wel toe aan iets anders!