Ook al leek er geen einde aan deze workaway te komen (op een sleehondenkennel werken is niet echt mijn roeping, geloof ik:p), uiteindelijk kwam het einde toch in zicht (gewoon blijven doorademen denk ik dan altijd maar:)). Na een intensieve laatste dag, waarbij er, als kers op de taart, als spetterend slotstuk, als de ultieme proef, nog getourd moest worden met maar liefst 43 Duitse gasten brak dan toch de dag van mijn vertrek aan. Tot mijn opluchting is met dit grote gezelschap Duitse busreizigers alles goed gegaan. We hadden er alle volwassen honden voor nodig plus nog twee ingehuurde extra teams en het moest uiteindelijk in drie rondes maar het is gelukt. Ik had nog nooit eerder een slee met gasten erop bestuurd en nu moest ik er steeds drie tegelijk en dat ook op een uitdagend en voor mij onbekend parcours met flinke hobbels, dat was wel weet uitdagend. Gelukkig bleken de gasten (in tegenstelling tot ik zelf) het juist leuk te vinden dat we bijna tegen een boom aan knalden op een helling die zo steil was dat ik de slee nauwelijks onder controle kon houden:p Ze gaven me zelfs een flinke tip, dus ik heb nu zelfs zowaar geld verdiend met hondensleeën, moet niet gekker worden:)

Blije Duitse busgasten op een slee:

IMG_20180314_172405360.jpg

Maar goed, tot zover de huskies en sleeën en aaaalles wat erbij hoort:p: de tijd om te gaan was eindelijk aangebroken. Nadeeltje was dat ik hondsberoerd (super leuke woordgrap al zeg ik het zelf:p) wakker werd. Mijn host bleek zowaar het zelfde te hebben. Ik weet niet wat er loos was, maar fijn was het niet. Desalniettemin heb ik me toch naar de trein laten brengen en ben naar Umeå vertrokken. Aldaar heb ik de middag uiterst sloom doorgebracht ik een poging snel te herstellen (waarvan is de vraag, maar ik had aan het eind van de dag weinig meer in m’n maag kan ik zeggen:/), omdat ik een lange reis voor de boeg had. De ochtend erop zou ik namelijk weer verder reizen en wel naar Alaska. Ik kon het toch niet laten:) Uiteindelijk ben ik gisteravond na een vermoeiende reis met uiteindelijk 24 uur vertraging in Ketchikan aangekomen. Ik was zo gaar van het niet slapen dat ik toch maar een hotel geboekt heb in Ketchikan, al had ik eigenlijk al op Prince of Wales Island geweest zonder die vertraging, maar goed, slapen was me heel wat waard!:)

Als ik eerder geweten had dat ik hierheen zou ik iets anders gepakt hebben, maar ja, ik zal het maar doen met wat ik mee heb en misschien nog eens een rondje thriftshore doen ofzo. Koud zal ik het in ieder geval niet krijgen met al m’n skibroeken en dikke mutsen:p

Vanmiddag neem ik de ferry en aan de andere kant ontmoet ik als het goed is Jerry:p Kijk er naar uit! Ben ook benieuwd of de Boy die ouwe rakker me nog herkend, zeker ook nu er nog zo’n 50 andere honden over me heen gekwijld hebben in de tussentijd. Spoedig zullen we hier achter komen!:)