*foto’s volgen als het internet sneller is*

De tijd gaat hier zo snel dat twee weken hier net zo lang voelen als twee dagen tijdens mijn workaway in Zweden. Een goed excuus om twee weken achter te lopen met mijn blogs, dacht ik zo;)

Ik heb zo’n beetje alles gedaan wat ik hier eerdere keren ook gedaan heb. Met oesters gewerkt, heel veel garnalen potten omhoog getrokken en zo’n beetje hetzelfde aantal garnalen gegeten (oh so very delicious! Yammie!), stapels hout gehakt, gevist en ook iedereen weer gezien. Ook weer gehiked in deze hele mooie, maar toch wel moeilijk begaanbare bossen. Jerry stond er op dat ik een pistool meenam, omdat er zoveel wolven zijn momenteel. Op het moment van schrijven kan ik ze horen huilen. Wel apart, het klinkt hetzelfde als wat ik al die nachten in de caravan op de huskyfarm hoorde, maar met die wolven bewaar ik toch liever wat meer afstand:p Vorig jaar heb ik ze hier overigens maar echt één keer gehoord, op de laatste dag dat ik hier was. Wild things.

Op een avond toen ik m’n tanden aan het poetsen was en met mijn hoofdlamp richting land scheen zag ik een paar ogen terug kijken. Een dag later liep er een wolf. Helaas heb ik hem gemist, ook al zat ik voor het raam waarvan uit hij te zien was. Tsja, dat is het leven hè, even de verkeerde kant opkijken en hoppa kans gemist:p Ik ga zo meteen eens even de ramen lappen (wow, eeuw geleden dat ik dat gedaan heb:p), zodat ik het goed in de gaten kan houden:D (edit: dat was een mooi voornemen, maar ik heb het uiteindelijk niet gedaan, maar dat terzijde:p)

‘Weet jij trouwens hoe je een pistool moet bedienen?’ vroeg ik tijdens een wandeling in het bos aan een andere workawayer. ‘Ja, check, ik heb er hier ook één’, antwoordde ze, en opende haar jas, waaronder een hulster met pistool schuil bleek te gaan. ‘Oh, oké verrassend’, dacht ik en bedacht me dat ik een dergelijk gesprek in Nederland nog nooit gevoerd heb. Ik wist ook niet echt of ik me juist veilig of bevreesd moet voelen:p Hoop niet dat ik het pistool ooit echt moet gebruiken, maar de wolven hebben dus wel een van de honden opgegeten hier, dus misschien toch better be safe than sorry;)

Met Pasen ben ik zowaar hier weer naar de kerk gegaan. Dat was de tweede keer hier. Volgens mij was het voor Jerry ook ongeveer zo lang geleden, want hij had nog niet in de gaten dat de kerktijden zo’n acht maanden geleden veranderd waren:p Vorige keer waren we ook een kwartiertje ofzo te laat als ik het me goed herinner, maar dit keer kwamen we echt anderhalf uur nadat de dienst begonnen was aangekakt, whoopsie…we hoefden maar één lied te zingen en het was al tijd voor de maaltijd die op de dienst volgt:p Ik kon nog net de les in mijn oren knopen dat het NU tijd was om de keuze te maken of je naar de hemel wilt of ‘naar een plek die een beetje warmer is dan hier’, al had ik niet de indruk dat de voorganger ook aan Hawaii dacht toen hij dat zei, zoals ik wel deed:p

Na die niet verkeerde lunch bij de kerk was het tijd om weer eens bij Ronnie langs te gaan. Dat is die knakker die een nieuwe werkplaats wilde, maar waar zijn vrienden toen in plaats daarvan een bar voor hem hebben gebouwd toen hij een paar dagen afwezig was:p En dat is ook die gast uit m’n eerdere blogs die vertelde hoe hij tequila snoof vroeger en nu vertelde dat hij altijd naar een bepaalde bar in Ketchikan ging waar de vrouwen sigaretten roken met hun punani (ieks:o):p Dat was weer ouderwets gezellig. De Stihl kalender met halfnaakte chika’s met kettingzagen hing er nog en hij schonk als vanouds drankjes waar ik überhaupt nog nooit van gehoord had (‘duckfarts’?).

Gelukkig kwamen we desalnietmin zonder al te veel kleerscheuren (enkel eentje in m’n oude regenbroek die ik hier nog had liggen:p) weer terug van het enerverende bezoek aan Naukati.

Naukati blijft een aparte plek. Het is ooit begonnen als bosbouw nederzetting, maar is zich nu steeds meer aan het ontwikkelen. Als ik de verhalen moet geloven een beruchte plek tot niet al te lang geleden. Allerlei gespuis en de politie durfde er niet te komen. Het is nog steeds wel een beetje wilde westen achtig, allemaal aparte figuren en onverharde straten met overal gaten, maar het is wel aan het veranderen.

What’s next?:
Naast met nieuwe drankjes maakte ik tijdens de paasbrunch bij Ronnie ook kennis met een vrouw die pelsjager bleek te zijn. Ze is een american native en alleen zij mogen hier op dieren zoals zeehonden en zeeotters jagen. Maar daarover volgende keer meer:)