Een dag na de migratie keerden we terug naar de plek waar we de rendieren hadden achtergelaten. Het was een drukte van jewelste zowel qua rendieren als qua mensen.

20161219_111317.jpg

De rondrennende rendieren gezien vanachter het hek vandaan

Wat er precies zou gaan gebeuren was me eerst niet echt duidelijk, maar dit veranderde al snel. De rendieren renden achter de hekken constant rondjes met de klok mee. Volgens iemand die ik daar sprak is dat (letterlijk) de aard van het beestje. Alleen in Noorwegen schijnt er een kudde te zijn die de andere kant op rent:) De eigenaren van de rendieren (overwegend Sami mensen heb ik me laten vertellen) stonden in het midden van de cirkel en probeerden met een lasso hun rendieren te strikken. Hoe ze precies zagen welk rendier nou van wie was is me een raadsel, maar ik geloof dat ze dat oa. afleiden aan de met mes aangebrachte markeringen in hun oren.

20161219_112237.jpg

Stig en het ongelukkige rendier

Stig begon een bepaald rendier heel lief te benaderen en te voeren. Even later zag ik hem een dood rendier achter zijn sneeuwscooter binden en wegslepen, nadat hij ons (mij en nieuwe Sloveense jongen) had laten weten dat we beter even ergens anders konden gaan kijken. Niet dat dit veel uitmaakte, want overal waren mensen bezig met rendieren of wel levend in trucks proberen te proppen (zag er heel lastig uit, zeker als je weet dat een truck op een gegeven moment al behoorlijk vol zit) of meteen te verwerken tot losse hompen vlees (na wat messteken in de hartstreek). 

20161219_114753

Rendieren die rondjes rennen en mensen met lasso’s

Dit was wel (weer) een heel aparte ervaring moet ik zeggen. Er werd ook een vuurtje gestookt waar je bij kon gaan zitten en thee en koffie aangeboden kreeg. Het was geen plek voor vegetariers en erg gevoelige zieltjes (de foto’s bij deze blog overigens ook niet allemaal:p).

 

20161219_130310

Hoe vers kan vlees zijn

Een van de hutten waar Stig zijn gasten mee naar toe wilt nemen komende week ligt op het terrein waar dit alles zich afspeelde. Twee dagen later, nadat alle rendieren weg waren (verder gemigreerd, verkocht of dood RIP) zijn we daarom terug gegaan om die hut klaar te maken voor bezoek. Dit keer waren we daar helemaal alleen. Overal lagen ingewanden en rendierkoppen. Ook was de sneeuw op veel plekken diep rood gekleurd. Dit alles gaf het geheel toch wel een ietwat macabere uitstraling. Ik heb geprobeerd om zoveel mogelijk van de veelal ondertussen vastgevroren rendieronderdelen weg te halen en onder de sneeuw te verbergen. Toen ik hierna ook begon met het zoveel mogelijk maskeren van de  bloedvlekken voor de hut voelde ik me net alsof ik zelf iets gedaan had wat het daglicht niet verdragen kon (dat het al om 14u donker werd droeg hier ook wel aan bij:p). De enige geluiden die ik daar zo in the middle of nowwhere hoorde waren het geluid van mijn schep en het gekraai van enkele kraaien. Lekker toneel voor een nieuwe Scandinavische thriller:D

20161221_121422.jpg

Dit lag voor de ingang van de hut

Stig was ondertussen per sneeuwscooter de rendieren aan het checken die 20 km verderop zaten. Toen hij terug kwam vroeg hij wat ik met de rendierresten had gedaan. ‘Bedekt met sneeuw’, zei ik. ‘Oh, ik wilde ze net op gaan pikken’, antwoordde hij. Haha, tsja dat had hij wel even eerder kunnen zeggen (communicatieprobleem nr zoveel).  Waarschijnlijk gaat hij nog een keer terug om alle ingewanden en skelletten weer uit te graven, zo hou je elkaar lekker bezig he:p Bij deze wens ik hem veel succes daarmee, ik ga hem er niet meer bij helpen, want ik ga morgen weg uit Kiruna, naar Narvik. Ik hoop voor hem (en met name voor de gasten) dat het komende week niet zo warm blijft als afgelopen dagen (rond de+ 6 graden, veelste warm voor de tijd van het jaar), want anders staat de toeristen mogelijk nog ‘leuke’ verrassingen te wachten mocht de sneeuw beginnen te smelten:D