Enkele dagen later was iedereen weer min of meer bijgekomen van al het geparty en konden we weer over tot de orde van de dag. Er zou een oude vriend langskomen per zeilboot vanuit Noorwegen. Op een avond meldde hij per radio dat hij in de buurt was met zijn schip en vroeg of wij hem dichter naar de farm konden loodsen.
Ik ging er eigenlijk van uit dat het een klein bootje zou zijn met alleen hem aan boord, maar tot m’n verbazing bleek het een behoorlijk zeilschip te zijn met alles er op en eraan. Ook waren er zowaar niet één maar zes mensen aan boord. ‘Oja, dat was ik vergeten te vertellen’, zei m’n host hierover:p
De vriend bleek een bekende Noorse schrijver en avonturier te zijn die verschillende expedities op zijn naam heeft staan (zijn naam is Ragnar Thorseth voor de geïnteresseerden). Zo is hij bijvoorbeeld de wereld rond gevaren in een vikingschip. En mijn host is toevallig van plan om een vikingschip te bouwen, dus dat komt mooi uit:) Wel zijn de meeste van deze reizen al van een behoorlijke tijd geleden. Een aantal jaar geleden is hij van een paard gevallen, waarna hij zes maanden in coma gelegen heeft. Helemaal de oude is hij niet meer geworden, zo vertelden zijn vrienden. De alcohol die al die jaren (te) rijkelijk gevloeid heeft en nog steeds vrij overheersend aanwezig is zal hier ook niet bij helpen.
We voeren een eindje met ze mee tot een geschikte plek waar de boot voor anker kond. Het was een mooie avond, de zonsondergang kleurde de lucht rood en het was bijna volle maan. Onze glazen werden gevuld met zelfgebrouwen bier en we aten de gedroogde lambout die wij zelf meegenomen hadden.
Voor de dag erop was storm voorspeld. Al snel werd besloten dat de boot dan ook nog een dag voor anker zou blijven liggen. ’s Nachts toen we naar huis voeren checkten we bij het maanlicht nog even het eerder gezette visnet. Er zaten zowaar 26 vissen in (‘Arctic char’ oftewel ’trekzalm’ in het Nederlands). De volgende dag gingen we samen met twee van de opvarenden van de zeilboot op jacht en schoten we (of nouja mijn host en zijn zoon) vanaf de boot drie wilde schapen. Honger hoeven we dus voorlopig bepaald niet te leiden.
’s Avonds kwam het gezelschap bij ons eten. Niet geheel verrassend aten we vis en schaap:p De avond erop aten wij aan boord van de zeilboot, worst, aardappelpuree en backeljau om precies te zijn 🙂 Hierna gingen wij weer op naar de farm en zette het zeilschip koers richting de volgende haven. Er wordt overigens een documentaire gemaakt over deze reis, dus wellicht kan ik nog een keer shinen zo op de Noorse televisie:)
Volgens mij komt de boot later deze week nog een keer in ons vaarwater hier, maar dan met een andere crew, op Ragnar en zijn Thaise vrouw Pen na. We zullen zien wat het brengen zal:)