…is het rendierhoeden nog niet begonnen, maar stil zitten we bepaald niet. We hebben zo onderhand het hele huis waar ik in verblijf verbouwd:p Het heeft nu nieuwe vloeren, we hebben de muren en ramen geverfd en alles opnieuw ingedeeld. Ook zijn we bezigĀ met het verbeteren van de buitenmuur. Eerst hebben we het plywood verwijderd en nu vervangen we dat door houten planken van Siberische lariksen. Work in progress:


Het is nog steeds de koudste zomer die ik tot nu toe heb meegemaakt. Terwijl in de rest van Europa de mussen dood van het dak vallen en de mensen hun bed uitdrijven ’s nachts, is het hier vaak maximaal een graad of tien (overigens te koud voor de tijd van het jaar). Niet erg zomers, maar het is hier wel mooi:p Overal groeien paarse lupines die nu in bloei staan. Wat sferige beelden van rondom de farm:



Ook zijn we naar de overblijfselen van een duizend jaar oude viking nederzetting geweest. Het was heel erg afgelegen en ondanks dat de plek sinds kort op de UNESCO erfgoedlijst staat, komt er bijna niemand. Het was heel bijzonder om te zien:


Wat nog bijzonderder was om te zien waren een paar oude graven die mijn host bij toeval ‘ontdekt’ had toen hij ergens op rendieren aan het jagen was. Hij is overigens echt een hele goede verhalen verteller en vaak leest hij ons ’s avonds bij het haardvuur (koud als het hier is, brrr:p) voor uit bundels met oude IJslandse en Groenlandse verhalen over trollen en elfen. Ook als hij zijn eigen verhalen vertelt klinkt hij als een klassieke acteur.
Nu vertelde hij dat hij enkele jaren eerder een keer aan wal was gegaan om een rendier te schieten. Liggend op het gras was hij aan het wachten tot het betreffende rendier binnen schietafstand zou komen. Tegen de bedoeling in viel hij hierbij in slaap, mede doordat het beest zich zo sloom voortbewoog. Een tijdje later echter werd hij weer wakker en bleek dat het rendier precies boven hem was komen te staan. Mijn host twijfelde geen moment, greep zijn geweer en schoot al liggend omhoog in de keel van het arme beest. Het dier viel hierop dood op mijn host neer. Is dat een apart jachtverhaal of niet?
Nadat hij het rendier van zich afgeworpen had en het in de boot gelegd had om later thuis verder tot steaks en gehakt te verwerken besloot mijn host nog wat rond te kijken op de jachtgronden waar hij even eerder nog een uiltje aan het knappen was. Niet ver van deze plek vandaan zag hij stapels met stenen. Hij keek erin en tot zijn verbazing bleken er menselijke resten in te liggen, check:


Ook waren er oude overblijfselen van huizen te zien. Hoe oud dit alles was is onbekend. Niemand (buiten mijn host) lijkt (meer) van het bestaan te weten.
Voordat we met rendierhoeden gaan beginnen gaan we overigens eerst nog een barch bouwen, om de rendieren rie geslacht gaan worden van een eiland hierheen te kunnen vervoeren. Ik kan me nu niks voorstellen bij hoe we dat varkentje gaan wassen, maar komt tijd komt raad:)