Een bloederige blog met alweer rendieren in de hoofdrol.

*Waarschuwing: deze blog bevat een behoorlijke dosis dood en verderf (dit laatste niet letterlijk trouwens:p)*

In het vorige blog lichtte ik al een tipje van de sluier op over hoe het proces van vrolijk in de vrije natuur rond dartelend rendier tot overheerlijk lapje vlees op je bord in z’n werk gaat. Het ging toen over de rendieren die mijn host zelf geschoten had. Dit is in de twee maanden dat ik hier nu ben eigenlijk maar twee keer voor gekomen.

De meeste rendieren die hier dood afgeleverd worden zijn geschoten door gasten uit het jachtkamp waar ik een hele tijd terug eerder een blog over schreef. Het grootste deel van de jagers is throphy hunter, een vorm van jagen waar ik eigenlijk niet echt achter sta. Ook mijn host heeft er problemen mee, maar hij is wel degene die het hier mogelijk maakt, dus dat snap ik niet helemaal. Hij verdient er wel een hoop geld mee…

Ondanks dat de jagers een schiettest moeten doen voordat ze hier mogen komen zijn het vaak toch niet de beste jagers, zo heb ik de indruk. Ook gebruiken ze een groot kaliber wapen, waarmee je bij wijze van spreken ook een olifant kan neer halen. Hierdoor is er vaak weinig bruikbaar vlees meer over. Het gaat de trophy hunters dan ook om de ’trophy’, een rendierkop met een zo groot mogelijk gewei. Zo schoot een groep Spaanse jagers afgelopen week bijvoorbeeld vier rendieren, waarbij er maar twee van de acht poten nog bruikbaar waren voor vleesverwerking. De rest was vernield door de kogels. Zonde toch! Mijn host vindt dat ook en is van plan om hogere eisen te stellen aan de jagers en de prijs te verhogen. Heel goed!

Gelukkig is er meestal wel iets meer vlees over dan in dit voorbeeld. Ik zal eens toelichten hoe het in zijn werk gaat.

De rendieren worden per boot aangeleverd. Vaak zijn het losse koppen en achterkanten van rendieren. Afgelopen week was er echter ook een groep IJslandse jagers die wel voor het vlees gingen en zowaar hele rendieren aanleverden:

In het geval van ’trophies’ worden de koppen in plastic verpakt en in de vriezer gelegd:

De slachterij is heel geavanceerd en een van de weinige in zijn soort in Groenland. De dieren worden aan een soort rails gehangen:

Vervolgens worden ze op een metalen soort van standaard gelegd en gevild:

Aan het eind van de metalen ‘baan’ worden er kettingen om de poten van de kadavers gedaan. Nadat de borstkast  opengesneden worden ze automatisch opgetild. Hierbij worden de dieren, of wat daar nog van over is, min of meer uit hun vel getrokken. Nee, dit is niet de meest poëtische blog die ik ooit schreef, besef ik me:)

Met spanners wordt de borstkas uit elkaar gehouden, zodat de ingewanden voor zover die er nog in zitten eruit gehaald kunnen worden. Ook de geslachtsorganen en het kontgat worden eruit gesneden. Onmogelijk om je handen hierbij schoon te houden kan ik je vertellen:p

Een verzameling harten die ik eruit gesneden heb, lekker voor op de pizza:p :

Ook de kaak en tong worden bewaard als het niet om trophy koppen gaat:

Dan worden de kadavers via het railsysteem naar een andere, gekoelde, ruimte gebracht. Ze blijven daar meestal een dag hangen voordat we ze verder verwerken. Daarna worden ze verder in mootjes gehakt:

Het vlees wordt in verschillende categorieën verdeeld: vlees waar gehakt van gemaakt gaat worden, botten die gebruikt worden voor soep ed., hondenvoervlees en natuurlijk al het goede vlees, de biefstukken en de ‘backstraps’ en dat soort dingen (weet de namen niet precies:p).

Deze homp vlees bevat vijf verschillende stukken vlees die van elkaar gescheiden worden:

Alles wordt vacuüm verpakt en in de vriezer gelegd, waar het min twintig graden is, brrrr.

Hier een verzameling botten en gesealed vet en huid:

Soms wordt de huid van de poten ook bewaard. Het wordt dan gezouten en opgestuurd naar noord Groenland waar ze er laarzen mee maken:

Uiteindelijk kan het vlees er dan bijvoorbeeld zo uit komen te zien:

Of zo, als in deze meat pastry, gemaakt van het vlees aan de botten:

Heerlijk! Al ziet t er misschien niet zo uit, haha:p

Tot zover deze verhandeling over het traject van levend rendier, tot jachtobject tot biefstuk en laars:p