…kwam het heerschap waarmee ik me eerder die week al vol op de dansvloer had gestort (zie vorige blog) me in het weekend nog een keer oppikken in zijn oude jeep. Ik was er van uit gegaan dat we weer ergens heen onderweg waren waar dezelfde soort muziek gespeeld zou worden als die dinsdag in Galway. Vrij groot was dan ook mijn verbazing toen hij zei “En heb je een beetje zin in dit country avondje?” “Huh,” zei ik, “country?”. “Ja, lekker een avond foxtrotten, linedancen en quicksteppen. Had ik dat niet gezegd?”, Antwoordde de man enthousiast. Oh help! “Ehm, nee, niet dat ik me kan herinneren”, stotterde ik. Maar goed, we waren al halverwege, dus ik kon er niet echt meer onder uit.
Na toch nog wel een behoorlijke tocht kwamen we uit bij een groot hotel in de stad Ennis. Het bleek dat die avond Mike Denver zou optreden. Ik had nog nooit van hem gehoord, maar het schijnt in ieder geval in Ierland een heel populaire country zanger te zijn. Toen we aankwamen stonden de mensen dan ook al in een lange rij te wachten totdat de zaal open zou gaan.
Ik vond de dansvloer echt angstaanjagend groot. Zie hier:

Gelukkig was er achter in de zaal iets meer in het donker nog een kleinere dansvloer. Ik wist wel dat ik er uiteindelijk toch aan zou moeten geloven, dus om te oefenen leek me dat dat nog de minst erge optie.

[wpvideo hP3Mziux data-temp-aztec-id=”7fd58781-3dee-4cb8-832a-29b4b3d5d8c5″]
Mijn gezelschap stond te popelen om met de voetjes van de vloer te gaan. Ik, die altijd roep dat ik alleen maar dans in het donker, had iets meer aanmoediging nodig. De man sleurde me mee naar de kleine dansvloer en al snel deden we zowaar een poging tot iets dat de quickstep schijnt te zijn. De kleine dansvloer werd steeds leger en leger, dus om niet op te vallen zijn we op een gegeven moment toch maar naar de grote dansvloer vertrokken. Daar was het ondertussen een drukte van belang. Ik werd me er al snel van bewust hoe veel er ook bij deze dansen weer om je as gedraaid diende te worden. Naar links en hop weer naar rechts en weer terug! Serieus, je zou van minder een rolberoerte krijgen. Aan het eind van de avond voelde ik me dan ook meer alsof ik een paar uur naar de sportschool geweest was in plaats van een avondje uit, maar dat mocht de pret natuurlijk niet drukken.
Het was weer eens wat anders. Ondertussen heb ik mijn hosts (tijdelijk?) verlaten. Ik bevind me nu iets ten noorden van Galway, namelijk in Westport. Komende zondag is het St.Patricksday…en waar kan je dat beter vieren dan in Ierland?:)
Leuk, Ierland.. moet ook weer eens gaan!