That’s the question. Het zou namelijk zo maar kunnen dat ik een baan heb gevonden voor de zomer en dat de instantie op de uitgelichte foto, de universiteit van Tromsø mijn werkgever gaat worden. Mijn host werkt hier ook. Het contract en alles is nog niet rond, maar desalniettemin ben ik wel gisteren al begonnen 😁 Er is dus wel een risicootje dat gaat blijken dat ik niet betaald krijg voor wat ik gedaan heb, maar dat ben ik ondertussen wel gewend 🤪

Hoe zag mijn eerste (en dus wellicht enige 😜 ) werkdag eruit? Nou, omdat er anders geen parkeerplek meer zou zijn waren we bijtijds uit de veren. Heel bijtijds zelfs voor mijn doen kan ik wel zeggen, want om zes uur zaten we aan het ontbijt. Het is zo’n drie kwartier rijden naar ‘de zaak’, afhankelijk van de ‘file’ op het laatste stukje. Die ‘file’ is naar mijn gevoel echt een rij van zo’n twintig auto’s en totaal niet te vergelijken met de gemiddelde spits situatie in Nederland, maar goed, het is natuurlijk maar net wat je gewend bent. Het is trouwens wel een mooie rit, en we zagen ook nog eens zes elanden en een klein kuddetje rendieren, vooral dat laatste geeft me natuurlijk altijd een warm gevoel van binnen 🤗 ☺

De weg naar Tromsø, één lange weg tot de stad, geen file te bespeuren

Op de universiteitscampus aangekomen bleek zowat de hele parkeerplaats nog leeg te zijn, ‘maar binnen twee uur is het wel heel druk hoor’, zei mijn host. Toen we de gang inliepen waar zijn kantoor zit kwam de mij bekende geur van automaatkoffie me al tegemoet. We begonnen de dag dan ook maar lekker vertrouwd met een bakkie pleur. Mijn host had een kop met zijn eigen foto erop. Ik besloot om voor een rood met witte stippen variant te gaan. Weer eens wat anders dan de papieren bekertjes met ‘Taste coffee, taste life’, erop, waar ik bij mijn vorige baan dan soms op maandagochtend tijdens een langdradige vergadering naar zat te staren 😏 :

Een Noors bakkie pleur
Vrij typische kantoordecoratie

Nadat we klaar waren met ons koffiemoment kon ik dan eindelijk beginnen. Ik besluit bij deze om mijn functie ‘zaalinspecteur’ te noemen, of eigenlijk klinkt ‘universitaire zaalinspecteur’ nog wel beter 😎😏. Ik werd uitgerust met een tablet en een stapel spullen, zoals folders met ontzettend belangrijke informatie over wat te doen bij computerproblemen, een stapel muismatten met belangrijke boodschappen erop en hetzelfde geld voor de berg viltjes die ik in mijn handen gedrukt kreeg, zie hier:

De boodschappen: ‘Spaar het milieu door te skypen, maar zorg er wel voor dat je je microfoon even uitzet tijdens een skypemeeting als je besluit om bijvoorbeeld een appel of wortel naar binnen te werken’.

Ik kreeg een lijst mee met daarop alle college- en vergaderzalen op de gehele universiteit die allemaal geïnspecteerd dienen te worden. We weten natuurlijk allemaal hoe vervelend het is als je computer crasht als je net je proefschrift wilt verdedigen of een skypemeeting hebt over die belangrijke wetenschappelijke ontdekking en iemand zit er vet doorheen te smakken. Mij bewust van dit gewichtige werk ging ik snel aan de slag. Ik ging gebouw in en gebouw uit en inspecteerde zaal na zaal.

Check mij inspecteren!

Toen ik zalen aan het inspecteren was op de psychologie- en rechtenfaculteiten begon ik me nog wel heeeeeel even af te vragen of mijn ‘carrière’ zich wel in de juiste richting ontwikkeld, maar ik kan toch zeggen dat ik voor een universiteit werk, dus waar maak ik me druk om, he. Even goed m’n best doen en wie weet word ik op een dag gepromoveerd tot professor 🤣😁 Of ik krijg dus te horen dat ze me geen contract kunnen aanbieden en dat ik dit alles geheel gratis gedaan heb. Nou ja, dan troost ik mij maar met het idee dat ik toch op mijn manier een heel klein beetje de wetenschap heb ondersteund gisteren 😏