Om meteen maar eens goed van start te gaan stond er de dag na aankomst in Kiruna een tweedaagse sneeuwscooter wildernistrip met een groepje studenten op de planning. Nadat iedereen (eindelijk) juist aangekleed was konden we vertrekken. Uiteindelijk waren we met 8 mensen, 4 sneeuwscooters en 1 slee, die achter een van de sneeuwscooters hing. Ik had nog nooit zo’n grote slee als deze gezien moet ik zeggen. Alle benodigdheden voor de trip, zoals eten en benzine waren hierop bevestigd evenals ook twee autostoelen waar rendiervellen overheen gedrapeerd werden vermoedelijk om het geheel toch nog een enigzins authentieke look te geven:) Al snel bleek het spoor over de bevroren meren niet van topkwaliteit te zijn waardoor we met name met de zware slee meerdere malen vast kwamen te zitten. Gelukkig ben ik dankzij bepaalde eerdere reizen een behoorlijke kenner op het gebied van het lostrekken en uitgraven (en tevens vast rijden:p) van voertuigen, dus daar draai ik mijn uiteraard hand niet voor om :p Met horten en stoten kwamen we uiteindelijk toch bij de hutten aan, alwaar we dingen deden als  eten koken, vuur stoken en in de sauna gaan.

20161208_102820.jpg

Wildernishut met de slee

In de avond vroeg Stig of ik nog even met hem mee wilde gaan kijken of er rendieren in de buurt waren van zijn familie. “Sure, why not”, zei ik, zo ben ik dan ook wel weer:p  “Oke, spring maar achterop de sneeuwscooter”, zei Stig, “en hou je vooral heel goed vast.” Nou, dat was inderdaad geen verkeerde tip, want 10 seconden later vlogen we echt over het bevroren meer, ik kon nog net met mijn tanden m’n muts vast pakken:p Ik voelde me echt net als toen ik alweer 9 jaar geleden in India aankwam voor een stage, na een reis van een uur of 30 en ik bij (bijna de juiste) bushalte opgehaald werd door een jongen met een motor, die ongeveer hetzelfde zei als Stig, waarna we aan een dodemansrit begonnen dwars door het centrum van het drukke Jaipur. Ach ja, ogen dicht, gaan, en er maar het beste van hopen. Ik denk altijd maar zo van tot nu toe hebben die mensen bij wie ik achterop zit (en ik zelf) ook alles overleefd, dus met een beetje geluk komt het nu ook wel goed:)

Ik kan me niet aan de indruk ontrekken dat we toch regelmatig los kwamen van het ijs, maar op een of andere manier lukte het Stig ook nog om ondertussen sporen te spotten van allerlei dieren. “Had je die ottersporen niet gezien?” Ik: “Uhm, nee?” Ik was al lang blij dat ik niet van de scooter gepleurd was, haha (note to myself: checken of mijn verzekering wel gipsvluchten vanuit de middle of nowhere vergoedt:p) Rendieren zagen we echter niet, dus hup toen maar weer terug naar de hut. Dit keer ging hij achterop zodat ik m’n, uiteraard excelente, rijkunsten kon vertonen:) Ik ben blij dat dat ik kan melden dat zowel Stig, de sneeuwscooter als ook ik het hebben overleefd en we zowaar weer alive and kicking in de cabin belandde:)

De volgende dag gingen de gasten ijsvissen, terwijl Anna en ik de cabins opruimden, eten kookten (weer pasta met rendier voor de verandering, scheelt dat het voor studenten was die niet al te veel eisend waren :p), het stookhout aanvulden en de scooter plus de slee ijsvrij maakten (dat duurde wel ff kan ik zeggen). Tot m’n verrassing kwamen de gasten even later terug met de een na de andere vis, niet verkeerd! Hierna werd het tijd om terug te keren naar de bewoonde wereld. Ik reed op de sneeuwscooter met de slee erachter, goede vuurdoop al zeg ik het zelf:D Het sneeuwscooter spoor was gelukkig van iets betere kwaliteit dan de dag ervoor, ik vloog maar een keer uit de bocht:D Ook zagen we nog enkele elanden, nice!

In de laatste 5 minuten van de trip zagen we zowaar ook het noorderlicht nog. Dit was met name leuk voor de mensen die dat nog niet gezien hadden en die avond weer met de trein richting Stockholm gingen. Leuk was ook dat Stig thuis nog snel de door de gasten gevangen vis voor hen kon bereiden, zag er goed uit! Hoe het precies smaakte weet ik niet, want wij zelf aten pasta met rendier:p

20161208_172517

De resten van de door de gasten gevangen vis

Al met al vond ik deze trip geen slecht begin van mijn tijd hier up north, we want more!:D