Nadat ik de tros rijpe bananen mijn bagpack in had gepropt spoedde ik me naar de bus die me niet – volgens mijn oorspronkelijke plan – naar de plaatselijke visafslag zou brengen, maar wel naar mijn volgende -last minute- workaway.

Het was net voor kerst en voor de slijter bij het busstation stond een rij van heb ik jou daar. Na één keer van bus gewisseld te hebben belandde ik even later op een eiland ongeveer 1, 5 uur ten noorden van Bergen.

Mijn nieuwe workaway plek (het witte huisje links plus de schuur rechts ernaast)

De eigenaar van deze plek was de 25 jarige Adrian, die de boerderij een paar jaar geleden aangeschaft had, nadat deze zo’n 40 jaar leeg had gestaan. Ik zou hem onder andere gaan helpen met het bouwen van een betonnen garage, het voeren van de kippen en met het vissen met netten dat hij graag deed. Ik was onder de indruk van wat hij allemaal aan het doen was moet ik zeggen. Het gebied was heel anders dan het noorden, kleine eilandjes en bos. Zie hier de kippen:

Elke dag hadden we verse eieren

De ochtenden gingen we vroeg uit de veren om de netten te checken. De zee was tot mijn verbazing elke keer fluorescerend waardoor het leek alsof er allemaal vuurvliegjes op de netten zaten bij het binnen halen, heel bijzonder. De eerste keren vingen we niet zo veel, maar wat later in de week hadden we gelukkig grotere vangsten.

Mijn host in de boot met de netten
Hier is hij een net aan het bevestigen

Heel leuk om weer eens te vissen, en we aten goed! Verse vis, krab, eieren en ook probeerden we de lokale zeewier, dat we lieten drogen in de oven. Ook maakte ik van de gelegenheid gebruik om weer eens te mountainbiken. Hier stuitte ik toevallig op het meest westelijke puntje van Noorwegen, nou mooi, noord en oost had ik al gehad, nu het meest zuidelijkste plekje nog een keer opzoeken:)

Ook ben ik samen met mijn host met de ferry naar een van de andere eilandjes in de buurt geweest. We namen onze fietsen mee en reden zo naar een uitzicht punt. Erg mooi. Wat minder mooi was, was het feit dat ik aldaar tot drie keer toe aan werd gevallen door een ram. Dat was me nou nog nooit eerder gebeurd. Loop je daar in Alaska enzo een beetje bang te zijn voor beren en wolven, word je nota bene uiteindelijk echt aangevallen door een boze ram. Nou ja toch nog liever dan door een beer natuurlijk, maar prettig was het niet:)

Ook mijn host moest er aan geloven en werd achter na gezeten door het sikkeneurige beest. Gelukkig kon hij snel op een betonnen bunker springen, maar de ram bleef hem vervolgens maar omcirkelen. Ik wist niet wat te doen, ik bedoel ik kan hem wel bij de horens vatten, maar wat dan? Uiteindelijk wist hij toch snel weg te rennen en sprongen we snel op onze fiets. Gered!:)

Toen ik achteraf het beeldmateriaal bekeek werd mij duidelijk dat ik tot mijn schaamte toch echt moet bekeken dat ik wat signalen over het hoofd heb gezien:

Check hoe dichtbij ik sta en check die dreigende blik! Nou, mag nog van geluk spreken dat hij me niet van een klif afgeramd heeft! Ik heb mijn lesje in ieder geval geleerd, want dit was het resultaat:

Dat zal ik niet snel nog een keer doen:) Nou, de volgende keer zal ik vertellen wat ik nog meer gedaan heb op deze inspirerende plek, zoals bijvoorbeeld KERST vieren! Maar daar over volgende keer meer 🎄🤶