Oke, daar ben ik weer^^ Vis, rendieren, bomen planten, alles is weer de revue gepasseerd. Ik besteed het grootste deel van mijn tijd in Noorwegen, alwaar ik me nu as we speak ook bevind. Ik help Wouter, een oude bekende, bij een maaiklus op het eiland Skåtøy, ten zuiden van Oslo. Nou ja niet heel oud, want ik heb hem pas twee jaar geleden leren kennen, toen ik hier twee weken als workawayer was in de zomer. Afgelopen winter heb ik ook twee maanden doorgebracht in zijn toko, toen hij zelf in Nederland en andere oorden was.

Maar goed, maaien dus. Er is ook nog een Noorse vrouw bij betrokken, maar zij kreeg vorige week een rotsblok op haar vingertoppen en is even uitgeschakeld. We maaien lekker ouderwets met een zeis. De gebieden bevinden zich in een natuurgebied, allemaal dicht of aan de zee, waardoor we te maken hebben met eb en vloed, hetgeen het wel uitdagend maakt soms. Het doel is om de biodiversiteit te vergroten. In tegenstelling tot voorgaande jaren moet het gemaaide gras er dit keer ook weggehaald worden. Dit is nogal behoorlijk veel werk, aangezien dit bij gebrek aan alternatieven allemaal moet gebeuren met een kruiwagen. We hebben er wel eentje aangeschaft van 250 liter, maar dan nog is het een hoop op en neer kuieren.







Het is nog wel veel werk, maar ik hoop dat het niet al te lang meer duurt. Wel zijn we nogal afhankelijk van de elementen en ook is het van belang dat we niet nog meer rotsblokken en dergelijke op ons krijgen, want dan wordt het wel lastig. Die vrouw vertelde trouwens wel dat er ook iemand in de wachtkamer zat bij haar die zijn hand door midden had gezaagd met een kettingzaag. Er was hier trouwens ook een keer een workawayer die zijn voet door midden had gehakt met een bijl bij het klieven van hout. Het kan altijd erger:) En met deze opbeurende woorden sluit ik deze eerste blog in een eeuw af^^
Jaaaaaaa, weer een verhaal online! Leuk om te lezen chica!
Jaaaaaa, zo leuk om weer iets van je te lezen hier! Zet ‘m op chica, en geen bijlen ofzo in je lichaam spiezen 😡