Na veel rendieren gegeten te hebben, heb ik er ondertussen ook veel gezien. Wel zoveel dat ik als ik mijn ogen dicht doe alleen maar rendieren zie. Afgelopen dagen stonden namelijk in het teken van het migreren van de rendieren. Een paar dagen geleden zijn Stig, Anna en ik alvast vertrokken richting de cabin waar we de eerste nacht zouden verblijven.
Het eerste deel legden we af per truck met daar achterin 3 sneeuwscooters en het tweede deel per sneeuwscooter. Ons doel was om met de sneeuwscooters vast sporen te maken, omdat rendieren het nou eenmaal net als (de meeste) mensen relaxter vinden om over de gebaande paden te treden dan door de diepe sneeuw te moeten ploegen. Het was best wel pittig, want in tegenstelling tot wat ik gewend was, moesten we nu dus zelf de tracks maken en dus juist wel van de gebaande paden.
Anna op de band die achter een van de scooters gehangen werd om tracks te maken.
Zo zag het zo ongeveer uit zo her en der
De dag erop gingen we hier mee door. Op een gegeven moment moest ik zelf vast vooruit rijden terug naar de hut, zodat ik vast het vuur aan kon maken. Hierdoor reed ik een uurtje ofzo echt in m’n eentje totaal in de middle of nowwhere, echt heel vet, voelde me echt into the wild (al heb ik het in tegenstelling tot de hoofdpersoon van die film wel overleefd:)).
Geen electriciteit en stromend water in de cabins, wel candelight dinners (niet op de foto:p)
De tweede nacht brachten we door in cabin nummer 2, gelegen in het gebied waar de rendieren zich bevonden. Het was Stig’s taak die nacht om om de zoveel tijd met de sneeuwscooter rond het gebied te rijden om ervoor te zorgen dat de rendieren in het zelfde (niet omheinde) gebied bleven. De eerste ronde deden we nog met een broer van Stig erbij. Het kostte me behoorlijk wat concentratie om Stig en zijn broer bij te blijven, want het parcours was echt super bochtig, boomrijk en heuvelachtig en ook de sneeuw was nogal diep (vond ik, Stig vond van niet, die zei ‘Er ligt nog geen eens een meter’:p). Ik voelde me net zo’n bobsleerijder ofzo, wel wat anders dan de 3 uur durende tochten die we afgelopen tijd met de toeristen gereden hebben. ‘You are a good driver’, zei Stig zijn broer tegen me, en aangezien ik er ondertussen achter ben dat ik serieus geen grotere hork ken dan Stig zelf, was ik heel blij met deze positieve noot:)
De volgende ronde om 22u deed ik alleen met Stig. Dit keer parkeerde ik m’n sneeuwmobiel wel bijna tegen ’n boom, maar juist op dat moment verscheen het noorderlicht, dus in de tijd dat ik op Stig wachtte om me uit te graven, kon ik dat mooi aanschouwen, elk nadeel heeft zijn voordeel, zullen we maar zeggen:) De volgende ronde van 2 tot 5 u ’s nachts heeft hij in zijn eentje gedaan, workawayers (dat zijn Anna en ik dus) hoeven in principe maar 5 uur te werken dus dat scheelt:D
De volgende ochtend kwamen al heel vroeg de eerste mensen onze hut binnen denderen, die allemaal mee kwamen helpen met het migreren van de rendieren. Uiteindelijk waren er denk ik wel n stuk of 20 mensen te sneeuwscooter. Zij begonnen met het bijeen drijven van de rendieren door er om heen te rijden en hard ho ho ho te roepen (hmm, net als de kerstman?).
Enkele van de scooters die mee hielpen
Toen de rendieren uiteindelijk allemaal verzameld waren op een open plek kon de grote volksverhuizing beginnen. Ik reed zelf achteraan, en ik moet zeggen dat het echt een heel indrukwekkende ervaring was. Er waren, zo heb ik me laten vertellen, tussen de 1500 en 2000 rendieren die vanuit de bergen naar de bossen verplaatst moesten worden. Of dit aantal echt klopt weet ik niet, want men doet nogal geheimzinnig over het aantal rendieren dat men heeft. Veel waren het er in ieder geval wel.
Het spoor voerde door bossen en over meren en rivieren, en we waren uren bezig, maar uiteindelijk kwamen we aan in het omheinde gebied waar de rendieren zijn moesten. Het meeste ging goed geloof ik, wel zakte iemand met sneeuwscooter en al door het ijs (maar dat kwam weer goed), rende de kudde op een gegeven moment opeens massaal de verkeerde kant op (scary, maar ook dat kwam goed) en kwam ik vast te zitten toen ik met sneeuwscooter plus slee probeerde iemand anders te volgen die tegen een zo ongeveer verticale helling opreed (oeps, maar ook dat kwam zowaar goed), deze kleine smetjes mogen de pret niet drukken als je het mij vraagt:) Uiteindelijk zijn op slechts een paar exemplaren na alle rendieren in de omheining beland en daar ging het om. Ik heb nu dus officieel rendieren gehoed:D Dit was een van de dingen die ik heel graag wilde doen en nou heb ik het gedaan dus yaaaayy!^^ Over wat er vervolgens met de rendieren zou gaan gebeuren zal ik een volgende keer uitwijden:)