Ik heb nog niet veel verteld over het dagelijkse leven op deze ‘float’, dus dat zal ik bij deze eens even doen:) Ik ben hier dus al gewoon een maand, echt bizar. De tijd vliegt hier voorbij als een malle, totaal anders dan bij mijn andere hosts hoe leuk ik die plekken (of hosts:p) ook vond.

Om te beginnen: deze plaats is echt super. Verreweg de beste Workaway ervaring tot nu toe en dat wil wat zeggen, al zeg ik het zelf:) Ik heb het gevoel dat ik hier pas net ben, terwijl ik bij geen enkele andere host langer dan een maand gebleven ben. Ik zie er nu al tegenop om weg te gaan, terwijl ik dus nog een week of vijf/zes te gaan heb, kan je nagaan:p

Maar goed…het dagelijks leven dus:p :

We zitten echt midden in de wildernis. De drijvende farm bestaat uit enkele min of meer bij elkaar geraapte gebouwen die met touwen en hout aan elkaar verbonden zijn. Luca en ik wonen in een soort van schattige groene cabin, en Jerry en Mattheo wonen ook elk in een apart huis. Verder zijn er enkele bijgebouwen, beetje zooitje ongeregeld.

Onze dagen worden voornamelijk gevuld door vissen (met een hengel), checken of de door ons uitgezette garnalenvallen nog wat opgeleverd hebben, clams planten (net als zaadjes planten), het checken van onze heilbot ‘val’, oja ook nog een klein beetje werken met oesters en clams en verder nog hiken, kanoeen, socializen en een beetje party hier en daar. Oh en tuinieren om niet te vergeten. We zijn aan het proberen om de kas en de moestuin nieuw leven in te blazen. Een beetje laat in het seizoen, en ik heb echt heel oude zaadjes gebruikt, maar desalniettemin komen verschillende plantjes op. En vandaag was er zowaar post voor me in Naukiti, de wilde bloemen mix die ik twee weken geleden op Amazon besteld heb, yaaay:D Het zal leuk zijn als alles alsnog een beetje van de grond komt. Ik vind het zelf iig heel leuk om te doen. Het feit dat ik ook een vrij aanzienlijk aantal planten in m’n appartement en op m’n balkon had was wellicht bij nader inzien ook al wel een teken dat ik misschien niet (meer) midden ik het centrum van een stad moet wonen:p Een wietplantage beginnen zagen ze trouwens ook wel zitten:p Ach, dat is sinds kort gewoon legaal, dus who cares:p

Afgelopen zondag gaf ‘Ronnie’ een feestje. Dit is de gast die al die tequila z’n neus in gewerkt had. Dat wilde ik natuurlijk niet missen, al leek het erop dat ik hiervoor eerst naar de kerk moest. Gelukkig kon Jerry net op tijd genoeg smoezen verzinnen om niet naar de kerk te hoeven gaan (ben er ondertussen achter dat Mattheo de drijvende kracht achter het kerkbezoek is, en niet Jerry), dus konden we het tot ieders tevredenheid skippen (al kregen we de dag erop wel een standje van de dominee). Later deze weem hebben we extra veel oesters naar de kerk gebracht voor de bijeenkomst om geld te verzamelen voor een nieuw gemeenschapshuis (dat vorige week afgebrand is), dus hopelijk cq waarschijnlijk komen we zo alsnog in de hemel:) Het feestje was overigens leuk:p

Enkele dagen voor de party zijn Jerry en Luca ook bij Ronnie langs geweest, nadat ze de ‘stad’ hadden bezocht. Luca kwam echt compleet van het padje terug. Ronnie bleek hem uitgelachen te hebben, omdat ik Luca er de week ervoor volgens hem ‘uit gedronken’ had (weet niet of dat nou echt iets is in trots op te zijn haha) en daarom vond Ronnie het nodig om hem daarom eigengemaakte moonshine te voeren (altijd oppassen geblazen:p). Ik wilde me eerst nog verontschuldigen voor het feit dat ik zo’n vijf bier van onze gezamenlijke biervoorraad naar binnen gegoten had die dag, maar het eerste (en enige) wat hij zei toen hij binnenkwam was ‘Oh, I’m soo druuuunk’, om vervolgens big time op de bank te crashen, alhoewel hij om een of andere manier er nog wel toe in staat was om om 2.30 op te staan en hout te gaan hakken, omdat hij het koud had en dacht dat het overdag was. Niet bevorderlijk voor mijn nachtrust:p

Verder gaan we vandaag naar Craig aka ‘de stad’, een plek op anderhalf uur rijden en varen hier vandaan met minder dan duizend inwoners maar met een aant winkels om oesters te droppen. We zijn niet aangesloten op het wegennet, dus we moeten eerst met de boot naar Naukiti. Oh, een paar dagen geleden kwam ik daar, jawel, Nederlanders tegen. Zij waren hier al voor het vijfde seizoen met een zeilboot. Ik heb even met de gepraat en zij hadden die aflevering van ‘Floortje naar het einde van de wereld’ ook gezien. Het eerste wat ze vroeg was: ‘Is dat stel nog bij elkaar?’ Haha, hmm, nee dus…:(

Oja, overigens heeft iedereen de klim op het dak om de schoorsteen schoon te maken, waar ik het in mijn vorige blog overhad, overleefd gelukkig:) Jerry’s broer woonde hier echter eerst ook en is hier in de buurt wel een keer lomp gevallen, waarbij hij allebei zijn benen heeft gebroken. Dan kan je hier dus echt niet meer wonen. Hij is dan nu ook naar Hawaï verhuisd en is nog steeds aan het revalideren.