…. Ook al is het ondertussen al een tijdje geleden dat ik een blog heb geschreven (te druk met de tijd van m’n leven te hebben zullen we maar zeggen :p) 🙂 Ik was gebleven bij het moment dat alle oesterfarms tijdelijk niks mocht verkopen, omdat ze positief waren getest op PSP, een antigifstof dat verlammingen kan veroorzaken. Toen we dit hoorden besloten Jerry en ik om maar meteen van deze buitenkans gebruik te maken en zoveel mogelijk leuke dingen te gaan doen, nou en dat is gelukt:)
Zoals in mijn laatste blog te lezen was begonnen we met het loskoppelen en over het water verplaatsen van de schattige groene cabin, waar ik eerst in verbleef. Dit was leuk om te doen en de nieuwe plek was behoorlijk idyllisch. Ik heb daar eerst een paar nachten met Matiu doorgebracht en daarna een paar met Jerry. Het was super relaxt. We deden niks anders dan vissen, kanoën, Bloody Marys drinken en just go with the flow, weet je wel:)

Daar gaan we weer met de cabin
Na enkele dagen zou een voormalig workawayer van Jerry langskomen met haar vriend. Op dat moment heb ik mijn boeltje gepakt en heb de cabin ingeruild voor het floathuis van Jerry. Het stel, twee Nieuw-Zealanders en een nieuwe Amerikaanse workawayer hebben we vervolgens bij de afgelegen cabin afgezet (gedumpd volgens sommige boze tongen:p). Jerry gaf hen de nogal vrije opdracht om van het zinkende floathuis een verborgen shelter te maken ergens in het bos. Dit uiteraard ivm met het naderende einde van de wereld en al het andere onheil dat hij verwacht (zombies, big foot, aliens, de overheid en de belastingdienst).
Onder de bezielende leiding van de altijd in korte broek gestoken nieuw Zeelandse man werden er al snel vorderingen gemaakt. Niet dat ik er zelf veel aan bijgedragen heb, want ik deed ondertussen met Jerry andere (leuke) dingen (zwemmen, kamperen en roadtrips:)) Elke keer als we hen voorraden kwamen brengen was ik behoorlijk onder de indruk van wat zij wisten te maken met enkel materialen uit een oud en verrot huis. Een van hen vertelde me dat ze bijvoorbeeld vier uur besteed hebben aan het recht proberen te buigen van spijkers, wow. Nou, het resultaat was een bad ass shelter met zelfs planken, een houtkachel, een tafel en een bed. Kan Jerry blij mee zijn, als het einde van de wereld daar is, kan hij daar fijn verstopt in de bossen blikken bonen en gedroogd voedsel eten dat 35 jaar houdbaar is. Wat wil een mens nog meer?:P

De shelter

De bouwers van de shelter plus mijzelf en m’n buddy Brick aka The Boy
Op de dag voor mijn vertrek hebben we de cabin weer teruggeduwd naar de farm. The end! Ik kan zeggen dat mijn tijd in Alaska al mijn verwachtingen overtrof. Ik vond echt alles leuk, het constante buiten zijn, actief bezig zijn, zoveel vrijheid en overal aan de lopende band wildlife om je heen. Alle mensen die ik daar ontmoet heb waren echt ontzettend aardig, ook al hielden ze er soms dus wel rare denkbeelden op na:)
Ook Jerry lijkt er eindelijk weer een beetje bovenop te komen. Ik heb met hem in een paar weken diverse dingen gedaan die hij sinds zijn scheiding en de dood van zijn vriend niet meer gedaan had, zoals vroeg op staan om te gaan vissen, kamperen (met de boomtent!) op de plek waar hij een getrouwd is, hij heeft weer contact gezocht met zijn broer die hij al twee jaar niet gesproken had en als klap op de vuurpijl is hij ook nog eens gestopt met roken. Hell yeah!

De boomtent! We hadden hem zo hoog opgehangen dat we er zelfs met een ladder nauwelijks meer in kwamen:p We’re flying hiiiigh!
- En zie hieronder een Bloody Mary met garnalen

Mij kwam ter oren dat ik ondertussen wel een beetje een eigenaardige reputatie opgebouwd heb. Zo schijnt het namelijk onder andere zo te zijn dat ik zo sterk ben dat je vooral geen ruzie met mij wilt hebben en dat je zeker niet met mij wilt armworstelen (door het garnalenpotten ophalen he), want voor je het weet vermorzel ik je armen alsof het luciferstokjes zijn:P Â Wij hadden geen telefoonverbinding, in plaats daarvan gebruiken mensen radio, maar dan kan iedereen die op hetzelfde kanaal zit dus horen wat je zegt. Heel apart om andere mensen zo over de radio over jou te horen praten, haha, wel lekker transparant:) En mensen die naar Naukati gingen werden tot voor kort altijd gewaarschuwd voor al het ruige volk dat daar leeft, het schijnt nogal een stel rouwdauwers geweest te zijn. Een reputatie als de mijne kan dan dus ook geen kwaad, don’t mess with me, eeeh:)

Shrimpin’!
De plannen voor een roadtrip met die Noor heb ik ondertussen ingewisseld voor een roadtrip met mijn zusje in Noorwegen en een met Jerry in Alaska, sweetness!:D
Haha we zullen geen ruzie met je schoppen. Veel plezier nog!