Met die titel wilde ik al een tijdje een blog schrijver, maar wegens eindeloos getreuzel ben ik ingehaald door de actualiteit, want heden deze ochtend ontwaakte ik in een verrassend witte wereld. Winter!



Ondertussen hebben we zo’n beetje 80 procent van de highways in Alaska bereden. In Denali natonaal park zagen we de hoogste berg van Noord-Amerika, de MC Kinley, ook wel de Denali genoemd. Deze berg is hoger dan 6000 meter en groeit elk jaar nog een beetje door twee tektonische platen die tegen elkaar aandrukken. In het meest noordelijke punt van Alaska dat je met de auto kan bereiken, het ten midden van de olievelden gelegen Deadhorse/ Prudhoe Bay, betaalden we veelsteveel geld om in de mist de Beaufort sea aka de Arctische Zee te aanschouwen. De optie om lid te worden van de ‘Polar Bear club’ door in deze bitter koude en enigzins troosteloze zee te jumpen liet ik even aan mij voorbij gaan:)
Ook hebben we tussendoor (zonder succes) op kariboes en elanden gejaagd. Ik ben daar niet al te rouwig om met ik zeggen, al smaakten de patrijzen die Jerry wel wist te schieten niet verkeerd (wie het kleine niet eert, he:) En in het zuidelijk gelegen Valdez vingen we zoveel zalm dat we het merendeel weggeven hebben.

De prachtige exotische Beaufort/Arctische zee

Valdez, waar we zalm vingen en een beer een rivier over zagen steken.
We blijven dus rollen, al hadden we gisteren een lekke band. Nadat we deze verwisseld hadden voor de reserveband bleek deze ook lek te zijn, lekker dan, zul je altijd zien:p Met veel (handmatig) pompwerk redden we het gelukkig net tot een plaats waar volgens onze reisgids banden gerepareerd konden worden. We klopten aan, maar geen reactie. We klopten nog eens, maar nog steeds niks. Bij een nabijgelegen tankstation informeerde we naar deze banden reparatieplek. ‘Oh als de truck voor de deur staat is hij gewoon thuis hoor, maar hij is 85 en doof’, kregen we te horen. Wij dus weer terug en na ongeveer 50 keer aangeklopt te hebben, waarbij we bijna een gat in de deur sloegen, zo hard klopten en klopten we ging de deur eindelijk open. In de deuropening verscheen iemand die meer dood dan levend leek te zijn. Hij droeg een lange witte pyjama (zogenaamde longjohns, die hebben hele grote open gulpen), en was helaas vergeten z’n tampeloeris binnen boord te hangen. Dat had ik niet perse hoeven zien:) ‘Kom binnen’, zei hij nadat we aangegeven hadden dat we voor een nieuwe hand kwamen.


Jerry doet een poging tot converseren met de bandenmeneer
Hierna liet hij zichzelf op de bank vallen en zei ‘Oh, I’m so drunk, I’m not going out there in the rain’. Jerry en ik keken elkaar aan en ik dacht ‘Hmmm, okeeee’ (een vrij lege gedachte, ik weet het, maar het is wat het is:)) Op de grond lagen twee van dikste honden die ik ooit gezien heb. Eentje ademde zo zwaar dat het leek alsof ze, net als haar baas, elk moment de pijp uit kon gaan. Het converseren met de man was buitengewoon lastig, hetgeen voornamelijk veroorzaakt werd doordat de man maar 1 (niet werkend) oor had. Hij gaf ons papier en een pen, zodat we op konden schrijven wat we wilden, maar alle pennen waren nat en het papier lag ik gesmolten boter, dus dat werkte ook niet mee. ‘Ik begrijp niet waarom al die pennen niet werken’, zei de man (overigens zonder gebit).


Jerry probeert met een natte pen op een met boter besmeurd briefje te onderhandelen over de prijs. Niet gelukt kan ik vertellen:)
Dit schoot dus allemaal niet op, maar uiteindelijk konden we in een oude schoolbus een band uitzoeken die wonder boven wonder ook nog bleek te passen. Nadat we voor de tweede keer die dag een band verwisseld hadden konden we weer op weg. En nu sneeuwt het dus, tijd om richting het zuiden te gaan, hetgeen we NU gaan doen:)