Terug van onze roadtrip en weer onderweg naar Nederland. Dat toont wel aan dat ik echt lichtjaren achter ben met dit blog, he:) Net afscheid genomen van Jerry en de Boy, die bij wijze van afscheid zijn tong in mijn oor stak (de Boy, niet Jerry:p), ik zal ze missen! Op het moment van schrijven zit ik alweer, voor de tweede keer dit jaar, op de ferry van Hollis op Prince of Wales Island naar Ketchikan. Zo’n tien dagen geleden kwamen we weer terug op de oesterfarm, na twee maanden on the road geweest te zijn. Het voelt wel raar om weer alleen te zijn, na al die tijd bijna 24 uur per dag in het gezelschap van Jerry en de Boy te hebben verkeerd, maar goed, het is ook wel weer tijd voor wat anders. Wat dan precies is nog zeer de vraag:) De komende 48 uur zal ik onderweg zijn naar Nederland, gelegenheid genoeg dus om hier nader over na te denken en wellicht ook om het een na het andere blog eruit te spuien:)

M’n huidige view:

20171031_084533

Nu eerst van de ferry terminal in Ketchikan naar het vliegveld al daar zien te komen. Nou heb ik daar 5 uur de tijd voor en is het de vorige keer ook gelukt, dus ik ga ervan uit dat het goed gaat komen, maar je weet het niet, he. Het leven is soms net een jelly bean. Ik heb er hier de afgelopen tijd zo ongeveer 100.000 van verorberd, maar nog steeds weet ik niet welke van de 49 smaken ik kan verwachten als ik ze in m’n mond stop:p Met deze diep filosofische beschouwing sluit ik deze blog af, maar ik zal alles op alles zetten om weer wat meer te bloggen, hoor:)