Nadat Jerry en ik er iets te laat achterkwamen dat er geen ferries zuidwaarts gingen vanuit het hoge noorden, realiseerden we ons dat we vanuit Anchorage weer helemaal via de weg naar Haines moesten rijden, een toch van meer dan 1200 kilometer. Nou was dit geen straf, want het grootste deel van de route was zeer de moeite waard, ook al hadden we het grootste deel dus al eerder gereden. Toen we voor de tweede keer in Haines Junction aankwamen, de plek waar een aantal weken eerder de dynamo van de truck de geest gaf, viel ons oog op een tweetal lifters. “Sorry about their luck”, zeiden we al tegen elkaar, aangezien de truck al behoorlijk uit zijn voegen barstten en er voorin officieel maar plek is voor drie mensen (of twee mensen en een hond en één Kareliaanse berenhond:)). Elke keer als we de autodeuren open deden vielen er op zijn minst twee dingen op de grond. Echter toen Jerry een tweede blik wierp op de backpackers in de berm zei hij (vrij vertaald”:): “Oh verrek, ik ken die knakker!” Bleek een van hen twee jaar eerder workawayer geweest te zijn op de oesterfarm, kleine wereld soms toch, he. Voor ik er iets over kon zeggen parkeerde hij de truck aan de kant van de weg, draaide zijn raampje omlaag en riep “Jump on in here, boys”! Een van de twee jongens herkende Jerry meteen. “Jerry!”, riep hij uit met een zwaar Frans accent. Al snel werd besloten dat de twee Fransen met ons mee zouden rijden, nadat wij een langverwachte en broodnodige douche hadden genomen en onze was hadden gedaan.

GOPR3964[1].JPG

Lekker knus met z’n allen in de auto:D

Sinds we ruimte hadden om in de truck te slapen, stopten we als we gingen rijden de Boy meestal ook achterin de truck, zodat we iets meer bewegingsvrijheid hadden voorin de auto. Nadat we ook de bagage van de Franse jongens daar in geladen hadden, kon de Boy zijn kont nauwelijks meer draaien en ook voorin was het vrij krapjes, al waren de jongens gelukkig niet al te lang (‘Schattig, hij lijkt wel een dwerg, hahaha’, zei Jerry, over een van hen). Desalniettemin was het wel gezellig, al stonken de twee lifters, die al een tijdje onderweg waren, helaas wel een uur in de wind, maar goed, raampje open en gaan dan maar:) Beiden noemden zichzelf wildlife fotografen. Eerder die maand hadden ze op internet een kano gekocht, waarmee ze zichzelf in de wildernis hadden laten droppen om een maand lang te speuren naar dat ene geweldige fotoshot. Veel wildlife hadden ze echter niet gezien. Jerry en ik hadden dezelfde ervaring. Op Prince of Wales Island, waar Jerrys oesterfarm is, zag ik eerder in het jaar (in de zomer) vrijwel elke dag wel een of meerdere beren, otters, arenden en walvissen. Het aantal dieren dat we tijdens onze twee maanden durende roadtrip viel hierbij compleet in het niet. De jonge Fransen waren nog steeds aan het wachten op hun lucky shot van onder andere beren. Nou…als ze beren wilden konden ze die krijgen, besloten Jerry en ik, en zo gezegd zo gedikkiedaan, maar daarover later meer:D