Nadat Jerry en ik er iets te laat achterkwamen dat er geen ferries zuidwaarts gingen vanuit het hoge noorden, realiseerden we ons dat we vanuit Anchorage weer helemaal via de weg naar Haines moesten rijden, een toch van meer dan 1200 kilometer. Nou was dit geen straf, want het grootste deel van de route was zeer de moeite waard, ook al hadden we het grootste deel dus al eerder gereden. Toen we voor de tweede keer in Haines Junction aankwamen, de plek waar een aantal weken eerder de dynamo van de truck de geest gaf, viel ons oog op een tweetal lifters. “Sorry about their luck”, zeiden we al tegen elkaar, aangezien de truck al behoorlijk uit zijn voegen barstten en er voorin officieel maar plek is voor drie mensen (of twee mensen en een hond en één Kareliaanse berenhond:)). Elke keer als we de autodeuren open deden vielen er op zijn minst twee dingen op de grond. Echter toen Jerry een tweede blik wierp op de backpackers in de berm zei hij (vrij vertaald”:): “Oh verrek, ik ken die knakker!” Bleek een van hen twee jaar eerder workawayer geweest te zijn op de oesterfarm, kleine wereld soms toch, he. Voor ik er iets over kon zeggen parkeerde hij de truck aan de kant van de weg, draaide zijn raampje omlaag en riep “Jump on in here, boys”! Een van de twee jongens herkende Jerry meteen. “Jerry!”, riep hij uit met een zwaar Frans accent. Al snel werd besloten dat de twee Fransen met ons mee zouden rijden, nadat wij een langverwachte en broodnodige douche hadden genomen en onze was hadden gedaan.
![GOPR3964[1].JPG](https://lalaloria.files.wordpress.com/2017/11/gopr39641.jpg)
Lekker knus met z’n allen in de auto:D
Oeh spannend 🙂