Omdat we graag wilden kamperen, maar het steeds maar bleef regenen besloten we om maar eens te checken hoe de (overdekte) shelter die we vorig jaar gebouwd hebben er tegenwoordig bij stond. Daarmee bedoel ik het bouwwerk dat we (of nou ja, eigenlijk heb ik niet heeeel veel gedaan, maar dat terzijde:)) vorige zomer gemaakt hebben met materiaal van een zinkend floathouse in een afgelegen baai.

De Boy en ik aanschouwen wat er nog over is van de floathouse die gebruikt is voor de nieuwe shelter in het bos. Niet veel kunnen we wel stellen.
We laadden zowel de overdekte als de werkboot vol met kampeerspullen. De overdekte boot is fijn, maar kan niet makkelijk aan land gebracht worden. Met de workboot kan dit wel, maar deze is weer heel langzaam. En niet overdekt dus, waardoor we alsnog kleddernat zouden worden met al die “liquid Sunshine” zoals Jerry het zo positief verwoordde:)
Dat het niet handig was om met de overdekte boot aan wal te komen hadden we overigens een week eerder al aan den lijve ondervonden. Jerry probeerde de boot zo dicht mogelijk bij de steile kust te krijgen, en wij zouden dan via een smalle richel naast de overkapping via de voorkant naar voren moeten lopen en dan aan land springen. Eerst viel ik hierbij bijna in het water, maar gelukkig net niet helemaal. Vervolgens echter viel mijn vriendin wel daadwerkelijk tussen wal en schip. Plons!!! Het water was ook maar een graad of vier. Gelukkig kon ze met behulp van Jerry de boot weer in komen. Hierna vielen ik en de andere worker alsnog bijna een keer in het water, omdat we onder een paar taken door voeren terwijl wij nog op de voorkant zaten. Snel zijn we toen terug naar de farm gegaan om warm te worden. Vandaar dus dat we toch maar besloten de workboat mee te nemen op onze kampeertrip:)

De werkboot en de overdekte boot (en de smalle richel waar je dus vrij makkelijk van af kunt vallen). Met laag tijd is de de wal waar je tegen aan moet klimmen echt meters hoger dan wanneer het hoog water is.
De keer erop ging het aan land gaan gelukkig voorspoediger. Het regende wel, dus echt droog bleven we niet, maar wat wil je ook in een regenwoud, he:) De shelter stond er nog en er waren zelfs wat verbeteringen aangebracht zowaar door mensen die er eerder geweest waren.

De shelter van de achterkant

De shelter staat er nog

Een illustere tekst siert te muur in de shelter
In totaal bleven we er drie nachten (met tussendoor één nachtje op de farm). We maakten vuur, grilden oesters en worsten tot we er bij neer vielen:

De oesters in kwestie, godenmaal!

Geen kampvuur zonder worst!

Een en ander uiteraard vergezeld van menig biertje (voor zover de Boy deze niet omver stootte, ik heb niet de indruk dat hij ons graag ziet drinken :p) Check ook die berg oesterschelpen, die daar links door ons terzijde geworpen zijn, zou echt onbetaalbaar in een restaurant!:)
Verder heb ik mijn (geweldige ahum:p) kettingzaagskills nog in de praktijk gebracht om een boom in mootjes te hakken voor brandhout. Ook hebben we een paar stukken gebruikt om het modderige paadje naar de hut wat te verstevigen:

Het verstevigde pad

Ik aan het poseren met de kettingzaag

Houthakken!
Ook wandelden we (behalve Jerry uiteraard, daar is hij te Amerikaans voor:p) wat in de buurt. Dat zag er ongeveer zo uit:

Een blik op het regenwoud rondom de shelter
De Boy hield ons gezelschap tijdens onze wandeling en ook ’s nachts hield hij de wacht:

De Boy houdie op wacht
Het was een leuke wandeling en de natuur was prachtig. Toch besloten we op een bepaald moment maar terug te keren nadat we net iets teveel verse berenpoep tegenkwamen, ook al hadden we zowaar een pistool bij ons. Iets wat ons eigenlijk nog zenuwachtiger maakte dat de beren zelf…:p

Een hoop verse berenpoep
Zoals ik al zei hield de Boy ook ’s nachts buiten de shelter de wacht. Op een gegeven moment begon hij ’s nachts als een malle te blaffen. Meteen zat ik rechtop in bed met een hartslag van 160, klaar om op te springen om de berenspray te pakken en in gevecht te gaan. Tot m’n verbazing zag ik echter dat de anderen rustig onder zeil bleven. Nadat ik nog een halfuur met mijn hart in mijn keel in bed had gelegen en er al die tijd geen beer naar binnen was geslopen, besloot ik toch maar weer een poging tot slapen te doen.
De dag erop leek alles nog bij het oude te zijn. Niemand opgegeten en alles stond er nog. We dronken koffie, grilden nog maar wat oesters en hakten wat hout. Ik was me net lekker uit aan het leven op een paar ongewillige houtstronken, toen de Boy opeens weer begon te blaffen en er meteen daarop als een speer van door ging. Toen we opkeken zagen we een big ass beer onze kant op sneaken. Gelukkig keerde hij direct om toen de Boy op hem af rende. Ieks! Als hij er niet was geweest, hadden we hem waarschijnlijk pas opgemerkt als die al voor onze neus stond. Ik had dan wel een bijl in m’n handen, toch ben ik blij dat het niet zover gekomen is:) De beer liep net onder de boom op onderstaande foto door toen de Boy hem in de smiezen kreeg. Beetje laat, maar beter laat dan nooit!

Het uitzicht dat de beer moeten hebben gehad op ons en de shelter
Gelukkig hebben we uiteindelijk alles overleefd, alhoewel er ’s nachts nog wel een keer een muis in mijn vinger beet. Ach ja, dat houdt het spannend!:)