Ik twijfelde of ik deze blog wellicht ‘Dood en verderf’ zou noemen, of ‘misschien ‘Another one bites the dust’ (dat liedje was op de radio toen we de schapen aan het slachten waren in Ijsland, lekker cru:p), maar besloot toch om voor iets eufemistischer te gaan:) Niet dat het de waarheid mooier maakt dan het is, want feit blijft dat mijn host en ik naar Zweden gingen om zijn vrienden te helpen bij de rendierslacht. Na de paspoort strubbelingen belandden we uiteindelijk toch op vliegveld Arlanda, waar we een huurauto namen om naar Idre te rijden, een sami plaats in midden Zweden, dicht bij de Noorse grens. Echt een super mooi gebied.

De omgeving

Omheining
Mijn host en ik verbleven in knusse cabin waar eerst de moeder van mijn host zijn vriend woonde, maar die was onlangs verhuisd naar een verpleeghuis. De ochtend na onze aankomst gingen we meteen aan de bak. Het bijeenbrengen van de rendieren was in de dagen er voor al gebeurd. Wel moesten de dieren nog in de omheining naast de slachterij gedreven worden. Dit gebeurde vroeg in de morgen. Er is een heel stelsel van hekken in het gebied rond de slachterij. Het lijkt wel een beetje een labyrint voor buitenstaanders als ik, maar er blijkt (uiteraard) toch logica in te zitten kwam ik al gauw achter. Te voet en met behulp van enkele quads werden de dieren de goede (voor ons dan…voor hen wat minder goed:/) richting op gedreven, waarna de hekken achter hen gesloten werden.
- Deel van de omheining
- De slachterij

Bijeendrijven van de kudde

De omheining bestaat uit verschillende delen, waarbij de dieren van het ene naar het andere gedeelte gedreven worden
Na koffie en ontbijt begon de slacht. De slachterij leek op die in Groenland. Bij het hele proces zijn zo ongeveer tien tot twaalf mensen betrokken. Ik stond op de plek waar de zogenoemde ‘rode organen’ uit de karkassen gehaald moeten worden. Dit zijn onder andere het hart (Aaaah….vandaar die titel, haha, ok, best slecht geef ik toe:P), de longen en de lever. Het was een buitengewoon bloedige business kan ik wel zeggen, al na twee dieren had ik het bloed tot in mijn oren zitten. Rendieren hebben tussen de zes en negen liter bloed, dus dan kan je je wel inbeelden dat het de Poolse man die verantwoordelijk was voor het schoonmaken van de slachterij heel wat uurtjes kost om een en ander weer spik en span te krijgen. Ik zal jullie dan ook de foto’s besparen:p Maar goed, de eerder genoemde organen moest ik aan een rek hangen, waarna een dierenarts deze inspecteerde. Eens in de zoveel tijd als het rek vol was aan mij de taak om de harten door midden te snijden (nog nooit zoveel harten ‘getoucht’ en ‘gebroken’ in zo’n korte tijd:p Haha, oke, dat was ook een slechte:P) en te kijken of de rest schoon genoeg was om gebruikt te worden voor dierenvoeder. De harten waren voor menselijke consumptie.

De selectie van de rendieren

Gekeken wordt van wie het rendier is en wat de eigenaar er mee wil. Een groot deel gaat weer terug de vrijheid tegemoet.

Per rendier wordt gekeken wat er mee gaat gebeuren
Het was behoorlijk aanpoten, ook omdat ik als enige vrijwel geen ervaring had, en het tempo echt hoog lag, maar na een tijdje kwam ik zowaar wel in het ritme. Het klinkt vrij luguber, maar ik vond het eigenlijk heel leuk om te doen, al had ik in tijden niet zo hard gewerkt, haha! De dagen erop verliepen ongeveer hetzelfde. Hierna was er een pauze van enkele dagen, waarna een nieuwe groep rendieren bijeen gebracht moest worden. Dit wordt een ‘round up’ genoemd. Dit keer waren we ook op tijd om te helpen bij de selectie van welke rendieren geslacht zouden worden en welke niet. Hiervoor werden alle rendieren groepsgewijs de omheining ingebracht.


Tsja….
De verschillende eigenaren probeerden hun eigen dieren te onderscheiden met behulp van de verschillende oormerken. We vingen ze dan, door ze aan hun gewei vast te pakken, of -bij de grote dieren- door ze bij een achterpoot te pakken. Vooral bij de allergrootste kon dit nog een heel gevecht zijn. Met name de kastraten kunnen groot worden. Zij zijn in tegenstelling tot de rest van de mannelijke rendieren in de bronst nog wel in staat om aan andere dingen te denken dan aan voorplanting en kunnen daardoor hun energie aan andere zaken besteden zoals bijvoorbeeld eten. De andere mannetjes doen dit soms weken achter elkaar niet en raken daardoor vaak vermagerd en uitgeput. De kastraten blijven eten en in vorm. Dat levert een flinke hoeveelheid vlees op natuurlijk en ook de geweien worden voor veel geld verkocht. De huiden worden overigens ook gezouten en verkocht. Hierna volgden weer enkele dagen slachten. Ik denk overigens wel dat rendieren een stuk fijner leven leiden dan vele andere slachtdieren (varkens en kippen bijvoorbeeld). Daarna was het gelukkig wel welletjes en hadden we weer tijd voor andere dingen. Maar daarover later meer:)

