…kon ik met moeite de bijna tachtig jarige man bijhouden met wie ik aan de wandel gegaan was. De vorige keer dat ik hier was ben ik ook met hem en zijn senioren wandelclub op pad geweest en ik kan zeggen dat zijn conditie bepaald niet verslechterd is, al zegt hij zelf van wel (of ligt het dan dus toch aan mij? 😛 😮 )
En hij maar zeggen “Ik ben zo langzaam en stijf vandaag, normaal ben ik echt veel sneller”. Terwijl ik hem, zeker bergafwaarts met alle sneeuw en ijs op het pad, nauwelijks bij kon benen. “Sorry, dat ik zo langzaam ga hoor”, zei hij dan. “No problem!”, riep ik vervolgens terug vanaf mijn positie, toch wel zo’n 30 meter achter hem, mezelf een weg banend door de modder en het ijs 😛

Hij had nog een foto voor me af laten drukken genomen tijdens de wandeling die we vorige keer maakten toen ik hier was (meer dan een jaar geleden), hoe aardig!)

Zie hier een schets van de situatie vandaag
De snelle senior in kwestie
Het weer was behoorlijk wisselvallig, maar wonder boven wonder zijn we niet nat geregend. Het waaide wel hard, maar zolang we aan de goede kant van de muur bleven lopen was het wel te doen. Er zijn wel twee mensen overleden afgelopen week in dit gebied toen ze door harde wind van de berg zijn afgewaaid 😮 Hoe erg en ook wel een beetje apart, want het zag er helemaal niet zo stijl uit? Maar goed, erg genoeg natuurlijk.
Op een van de toppen aten we lunch en dronken we thee (hé, we zijn natuurlijk wel in the UK 😛 )

A delightful cup of tea

Mensen zijn sowieso dol op thee hier, dat herinner ik me ook wel van eerdere keren hier. Zie ik daar trouwens ook geen (Hollandse) tulpen in deze muurdecoratie?:p

Langs die muur liepen we, omhoog, omlaag, omhoog bij de volgende top en weer omlaag en omhoog en weer omlaag

En maar waden door dat water, gelukkig maar dat ik zulke stevige stappers aan had (ja toch, mam) 😛

Mijn compagnon tijdens onze barre en boze tocht 😉

Je zal maar van zo’n berg afwaaien 😮
Gelukkig hebben wij wel alles overleefd en hebben we het zelfs nog droog gehouden ook 😉