Gelukkig was na de gecancelde baan in het zuiden van Noorwegen de hoop op een glansrijke carrière in de visindustrie nog niet verloren voor de vrouw, want in het noorden was er nog altijd de belofte van een andere baan in de visserij. Hoe goed het zuiden haar ook beviel, met dit vooruitzicht in gedachten vertrok ze toch maar weer noordwaarts, op naar het land van de korte dagen en koude lange poolnachten. Al snel bleek dat niet alleen de rendieren erg laat waren dit jaar, maar dat ook de vis op zich liet wachten. En wachten. En wachten. “Tsja, normaal beginnen we toch echt halverwege januari”, hoorde de vrouw de eigenaar van de visafslag meerdere malen zeggen. Dit jaar echter was anders. De vrouw had geen idee wat de vis precies aan het doen was, maar vangen lieten ze zich niet.

Toch kwam er een moment waarop ze eindelijk een berichtje kreeg waarin stond dat ze de dag erop aan de slag zou kunnen gaan. “Yes”, dacht de vrouw bij zichzelf, “daar gaan we dan!” en begon met het inpakken van haar spullen. Zodra het werk begon zou ze namelijk haar intrek nemen in een appartement tegenover het visbewerkingsbedrijf. Eindelijk na al die jaren weer eens een appartement voor haarzelf. Het pakken duurde niet lang, aangezien ze natuurlijk niet veel meer dan een bagpack aan spullen bij zich had. De super aardige man waar ze al heel wat (wacht)tijd bij had doorgebracht was ook nu weer zo aardig om haar te brengen. Het was niet zo ver, zo’n 18 km, maar wel te ver om te fietsen, zeker in sneeuwstormen en wie weet wat voor een onchristelijke weersomstandigheden er nog op het program stonden. “Je mag anders ook mijn tractor wel lenen?”, zei de man, die zelf meerdere keren in we week met de auto op en neer reed naar zijn werk in de stad. “Nou, ik ga toch maar voor het appartement, hoor”, zei de vrouw. Dus zo geschiedde.

Het appartement van de buitenkant, met balkon zelfs! Dat er nu een halve meter sneeuw op ligt mag de pret niet drukken:p

Van binnen leek het appartement een beetje op een cabin, veel hout en warme kleuren.

De woonkamer
Veel sfeer verhogend hout overal
Het uitzicht vanuit de woonkamer

Het bleek van deur tot deur maar zo’n toen seconden lopen te zijn naar haar nieuwe werkplek. Zo dicht bij had de vrouw nog nooit bij haar werk gewoond.

Haar nieuwe werkplek

De vrouw kon het haast niet geloven na al die tijd wachten, maar de volgende ochtend was het dan toch eindelijk tijd om aan de slag te gaan. Ze werd opgewacht door haar nieuwe baas die al klaar stond met een overal, een regenpak, nieuwe laarzen en een paar rubber handschoenen, dat beloofde wat!

De overalls
Laarzen
En uiteindelijk wordt dit alles compleet gemaakt met stevige regenkleding
Nu was de vrouw er echt klaar voor!

Al gauw arriveerden de eerste boten. Ze waren bepaald groot te noemen, zag de vrouw, en ze hadden ook niet erg veel vis gevangen, maar het begin was er!

De vrouw werd aan de lopende band gezet, tussen drie andere vrouwen in, die druk bezig waren met het sorteren van vis ingewanden van de binnen gekomen kabeljauw. Allereerst werd de ‘rogn’ (kuit) van de rest gescheiden en op een andere band gekwakt. Het deed de vrouw een beetje denken aan een navelstreng die afgescheurd werd. Vervolgens was het de bedoeling dat de vissenlever op de band die zich achter de vrouwen bevond geplaatst werd, behalve als deze groen uitgeslagen was of er anderszins verrot uitzag. Ten slotte werden ook de magen in een aparte bak gegooid, nadat vastgesteld was dat er zich geen stenen of voedsel of wie weet wat nog meer in bevonden (https://firstwefeast.com/eat/2014/04/in-norway-fisherman-discovers-dildo-inside-cods-stomach). De vrouw was door haar eerdere werkervaringen in onder andere een rendier slachterij wel gewend aan rondvliegende ingewanden en had de slag snel te pakken. Er was een heel systeem van lopende banden, waardoor de vis vakkundig in diverse stukken verdeeld werd.

De hal met de verschillende lopende banden

De vrouw was erg blij dat er eindelijk actie was. De kop was eraf. Net zoals de vissenkoppen overigens:)

Machinaal afgehakte vissenkoppen

Elke dag leerde de vrouw meer en meer over het proces der kabeljauw verwerking, en het werken in een Noorse visfabriek. Daarover later meer!