En stormen deed het, terwijl wij in stilte bezig waren met de voorbereidingen voor de zeewieroogst. Zoals gezegd ben ik weer in Donegal en staat dit hele gebeuren op het punt van losbarsten. Sterker nog we zouden eigenlijk vandaag beginnen, maar omdat ook vandaag de weersvoorspelling nogal ruig was en belangrijker nog, de raft nog niet bepaald af was, is het tot morgen uitgesteld.
Twee jaar geleden was ik hier ook, toen als vrijwilliger voor de Seaweed Company, die toen zowaar nog mijn hele reis van Kirkenes naar hier hebben betaald. Nu werk ik voor de lokale man, net als twee jaar geleden later in dat jaar. Toen maakten we ook gebruik van een raft, maar die is afgelopen dagen helemaal opnieuw opgebouwd. Hij is helemaal gestript en vervolgens beetje bij beetje weer opgebouwd met nieuwe materialen. Zo hebben we nieuwe drijvende blokken eronder weten te proppen door middel van een hoop geduw en gespring, zodat het drijvend vermogen een stuk groter wordt. Ook hebben we een nieuw dek erop gelegd, bestaande uit metalen roosters in plaats van hout, hetgeen het geheel als het goed is een stuk minder glad maakt. Zeker met die toch al slijmerige zeewier is het van groot belang dat het dek niet nog gladder wordt door het gebruik van glibberig hout. Verder zijn ook de kraan, de motor en de zeewieroogst installaties op de raft geïnstalleerd oh en zowaar ook nog een dixie.
Ook de processing facility is helemaal nieuw. Vorige keer gebeurde dat allemaal nog in de tochtige schuur van de man waar ik nu voor werk, en op welk terrein ik nu overigens in een mobile home woon (vier keer zo groot als de caravan van afgelopen tijd haha, ik ga vooruit!:)) Nu is er duchtig geïnvesteerd in een nieuwe dryer en allerlei andere machines. Er is ook meer personeel en er wordt niet meer met vrijwilligers gewerkt. Ik zit in het oogst team, dus ga de bay op om te helpen bij het daadwerkelijke oogsten. Zie hier voor wat foto’s van de voorbereidingen:




De droger, waarin het zeewier gedroogd wordt 
machine, weet niet precies waarvoor nog:)
Het zeewier groeit aan touwen, volgens mij zijn er dit jaar 174 touwen van 150 meter lang, stuk meer dan twee jaar geleden. De opstelling wordt de grid genoemd. Ik zal later als we echt begonnen zijn nog wat meer vertellen over hoe het precies in zijn werk gaat.

Ik heb ook nog met iemand anders voor een particuliere bestelling 2x 25 kilo wilde zeewier verzameld. Dit was een mooie manier om meer van de omgeving te zien, want we zijn er stad en land, naja strand en land voor afgereden, wel mooi hier! Vooral een van de twee soorten was lastig te vinden en het werd steeds maar meer vloed. Toen heeft een collega toch maar haar wetsuit aangetrokken en haar duikbril opgezet en toen is het alsnog gelukt:


Tussen de bedrijven door moeten we ook nog zorg dragen voor deze wollige viervoeters, want mijn baas is ook schapenboer. Momenteel worden twee lammetjes met de fles gevoerd, eentje die verstoten was door z’n moeder, en een lammetje dat zo ieniemienie is dat ze buiten in de wei nooit zou overleven, ze zou überhaupt niet bij de uiers (heet dat bij schapen ook zo? dacht het wel) van het moeder schaap kunnen komen. Nou ik ga weer even voederen hoor en dan naar bed, volgende keer meer over het proces.
The end:)







Harde werker, gaaf stuk! Ben benieuwd hoe het gaat met de oogst. En met het lammetje. Ciao!
Gaaf Paula. Druk bezig. En ja, schapen hebben uiers. Succes ermee!